Bugünün gökadası M94 (NGC 4736), Canes Venatici takımyıldızı yönünde, 15 milyon ışık yılı uzaklıkta. Kırmızı ışıkta alınmış görüntüde (solda) çok parlak çekirdeği ve sıkı sıkıya sarılmış sarmal kolları, sanki yavaş yavaş sönerek soluk bir dış diske karışıyormuş gibi görünür. Ama şöyle bakınca, mavi ışıktan daha kısa dalga boylarında, yani morötesi (UV) ışıkta, görünümü çarpıcı biçimde değişir. Kırmızı ışık görüntüsü, M94’ün daha yaşlı ve daha soğuk yıldızlarını öne çıkarırken; uzay mekiğiyle taşınan Ultraviolet Imaging Telescope’un çektiği UV fotoğrafında (sağda) ise yalnızca 10 milyon yaşında sayılabilecek, büyük kütleli ve çok sıcak yıldız kümeleri başroldedir. UV’de parlak görünen bu genç yıldız kümeleri, gökada çekirdeğinin çevresinde yaklaşık 7.000 ışık yılı genişliğinde, göz alıcı bir halka oluşturacak şekilde dizilmiştir. Peki bu yıldız oluşum etkinliğini ne kontrol ediyor? İnceleme dalga boylarını mavinin ötesine taşıdıkça, gökbilimciler artık M94 gibi gökadalarda yıldız oluşumunun, dün ele alınan Cartwheel gökadası örneğinde şüphelenilen devasa gökada çarpışmalarından ziyade, gökadaların kendi simetrik yapısı tarafından adeta yönetilebildiğine dair kanıtlar buluyor.