Titania'nın Hendekleri

İngiliz astronom Sir William Herschel, Titania ve Oberon'u 1787'nin Ocak ayında keşfetti. Ama bunu Shakespeare'i okuyup A Midsummer Night's Dream'in havasına kapılarak yapmadı. Kendi 1781'de keşfettiği Uranüs gezegeninin uydularını teleskopla ilk kez gözlüyordu. Aradan yaklaşık 200 yıl geçtikten sonra, 1986'nın Ocak ayında NASA'nın robot kâşifi Voyager 2, uzak Uranüs sistemini ziyaret eden tek uzay aracı oldu. Yukarıdaki görüntü, Voyager'ın Uranüs'ün en büyük uydusu olan Titania'ya ait en yüksek çözünürlüklü fotoğrafı. Bu kare, 368.000 kilometre uzaklıktan kaydedilen iki görüntünün birleştirilmesiyle oluşturulmuş bileşik bir görüntü. Buzlu ve kayalık bu dünyanın, çarpma kraterleriyle kaplı olduğu görülüyor. Bazıları yaklaşık 1.600 kilometre uzunluğa ulaşan belirgin bir fay vadileri sistemi, terminatör (gölge çizgisi) yakınında hendek benzeri yapılar olarak seçiliyor. Vadi duvarlarının Güneş'e bakan yamaçları boyunca, kırağıyı temsil ediyor olabilecek yüksek yansıtıcılığa sahip birikintiler görülebiliyor. Üst kısma yakın büyük çarpma krateri Gertrude adıyla biliniyor ve çapı yaklaşık 290 kilometre. Alt kısımda ise 97 kilometre genişliğindeki fay vadisi Belmont Chasma, Ursula kraterinin içine doğru uzanıyor. Titania'nın kendisinin çapı 1.600 kilometre.