Güneşimizin gelecekte nasıl bir şeye dönüşeceğine dair ilk ipucu, 1764 yılında tesadüfen keşfedildi. O dönemde Charles Messier, “ilginç” kuyrukluyıldızlarla karıştırılmasın diye “sinir bozucu” dağınık cisimlerin bir listesini çıkarıyordu. Messier listesindeki 27. cisim, bugün M27 ya da Dambıl Bulutsusu olarak biliniyor. Bu cisim, çekirdeğinde nükleer füzyon durduğunda Güneşimizin de oluşturacağı türden bir gezegenimsi bulutsu. M27, gökyüzündeki en parlak gezegenimsi bulutsulardan biridir; Dürbünle Tilkicik (Vulpecula) takımyıldızı yönünde görülebilir. M27’den çıkan ışığın bize ulaşması yaklaşık 1000 yıl sürer. M27’nin fiziğini ve önemini kavramak, 18. yüzyıl biliminin çok ötesindeydi. Bugün bile M27 gibi çift kutuplu gezegenimsi bulutsuların pek çok yönü gizemini koruyor; örneğin düşük kütleli bir yıldızın gazdan oluşan dış zarfını hangi fiziksel mekanizmanın uzaya savurduğu ve geride X-ışınlarında çok sıcak bir beyaz cüce bıraktığı hâlâ tam olarak açıklanabilmiş değil.