Yukarıdaki görüntü, Hubble Derin Alanı’nın bir parçası. İnsanoğlunun Evren’e dair en uzak, yine de optik dalga boylarında elde edilmiş bakışını temsil ediyor. Renkli şeker parçalarını andıran gökadalar kadrajın her yanını dolduruyor. Bazıları 30. kadir kadar sönük (çıplak gözle görülebilen yıldızlardan yaklaşık dört milyar kat daha sönük). En soluk görünenler, en uzaktaki gökadalar. Bu gökadalar, Evren’in çok uzak geçmişte nasıl göründüğünü gösteriyor; belki de Büyük Patlama’dan yalnızca bir milyar yıldan daha kısa bir süre sonra. Derin Alan görüntüsünü oluşturmak için astronomlar, Büyük Ayı (Büyük Kepçe) takımyıldızında kalabalık olmayan bir gökyüzü bölgesi seçti. Hubble Uzay Teleskobu’nu 10 gün boyunca tek bir noktaya sabitleyip çok sayıda ayrı poz biriktirdi ve bunları birleştirdi. Her ek pozla birlikte daha sönük cisimler de ortaya çıktı. Ortaya çıkan son görüntü, gökada evriminin ve bebek Evren’in gizemlerini araştırmak için kullanılabilir.