Buzulların erimesi abartılıyor mu?

arkadaşlar o iş öyle değil. buzulların erimesi falan abartılmıyor, sadece devasa bir su topunun üzerinde yaşadığımız için o erimenin etkilerini hemen ertesi gün kapımıza vuran bir tsunami olarak görmüyoruz. uydu fotoğraflarındaki erime ne kadar gerçekse, deniz seviyesindeki o sinir bozucu, yavaş ama kümülatif artış da o kadar gerçek.

iklimi algılama biçimimiz zaten tarih boyunca hep komik derecede sorunlu oldu. on dokuzuncu yüzyılda sanayi devriminin göbeğinde, bacalardan çıkan dumanın havayı sonsuza dek bozabileceğini söyleyenlere de kahkahalarla gülüyorlardı. atmosfer kocamandı, üç beş fabrikayla ne olabilirdi ki? aynı cehaleti şimdi okyanuslar için sergiliyoruz. devasa buz kütleleri eriyip denize karışıyor ama dünya yüzeyinin yüzde yetmişi su olduğu için bu hacim koca bir küvete damlayan su gibi dağılıyor. deniz seviyesi küresel olarak her yıl ortalama üç dört milimetre yükseliyor. bu size çerez gibi gelebilir ama tarihsel ölçekte korkunç bir hızdır.

üstelik mesele sadece suyun kıyıları yutması da değil. okyanuslar gezegenin devasa ısı deposudur. eriyen tatlı su denize karıştıkça tuzluluk oranları değişiyor ve koca okyanus akıntı sistemleri sekteye uğruyor. yani o fotoğraflar bize sadece buzun suya dönüşmesini değil, dünyanın milyonlarca yıllık termostatının bozulduğunu gösteriyor. arşivlerde eski denizcilerin rüzgar ve akıntı seyir defterlerine bakarsanız o sistemlerin geçmişte ne kadar hassas bir denge üzerine kurulu olduğunu anlarsınız. dengenin bozulmasının faturasını zaten şu an kavurucu sıcaklar ve ekstrem hava olaylarıyla ödüyoruz. iklim krizini ciddiye almak için illa sular altında kalmayı beklemek tam bir vizyonsuzluk.

özetle, buzul erimesi iklim değişikliğini abartmamıza neden olan sahte bir gösterge falan değil. aksine gezegenin ateşi çıktığında nasıl yandığını gösteren en somut kanıt. ortada abartı yok, sadece felaketi idrak etme hızımız can sıkıcı derecede yavaş.