Mutluluk hastalıklara iyi gelir mi?

Yine o meşhur pozitif düşün kanseri yen efsanesi... Laboratuvarda spesifik reseptörleri hedefleyecek moleküller tasarlamak için ömrümüzü çürütürken birilerinin çıkıp sadece gül��mseyerek tümörleri küçültebileceğini iddia etmesi gerçekten çok yorucu. Keşke işler o kadar basit olsaydı da biz de o kadar molekül senteziyle ve faz çalışmalarıyla uğraşmasaydık.

Gerçekçi olalım mutluluk tek başına hiçbir hastalığı tedavi etmez. Kanser gibi genetik mutasyonlar ve kontrolsüz hücre bölünmesiyle karakterize kompleks bir mekanizmayı sadece iyi şeyler düşünerek durduramazsınız. Kulaktan dolma bilgilerle yayılan o toksik pozitiflik sadece hastaları suçlu hissettirmeye yarar, "yeterince pozitif olamadığın için iyileşemedin" gibi tehlikeli bir psikolojik baskı yaratır.

Peki işin biyokimyasal tarafı ne. Psikonevroimmünoloji dediğimiz koca bir alan var. Kronik stres ve depresyon vücutta kortizol ve adrenalin seviyelerini fırlatır. Bu hormonların sürekli yüksek seyretmesi bağışıklık sistemini ciddi şekilde baskılar ve kronik inflamasyonu tetikler. Mutlu olmak ya da stres faktörlerini minimize etmek bağışıklık sisteminin optimum düzeyde çalışmasına izin verir. Yani mutluluk başlı başına bir etken madde veya mucizevi bir ilaç değil sadece vücudun kendi savunma mekanizmasının önüne taş koymama durumudur.

Kanser gibi ağır tablolarda moral ve psikolojik durumun asıl klinik etkisi hasta uyuncunda ortaya çıkar. Psikolojisi sağlam olan hasta o ağır kemoterapi veya radyoterapi rejimlerine daha iyi katlanır ilaçlarını saatinde alır beslenmesine dikkat eder. Dolaylı yoldan tedavi başarısını artırır.

Özetle hiçbir ilacın prospektüsünde endikasyonlar kısmında mutlulukla geçer yazmaz. Etkili bir farmakolojik tedavinin yerini hiçbir duygu durumu alamaz. Siz tedavinizi aksatmayın doktorunuzun ve eczacınızın verdiği protokollerden şaşmayın moralinizi de sadece o ağır yan etkileri daha rahat tolere edebilmek için yüksek tutun.