Zeki insanlar, zeki oldukları için mi yalnızdır yoksa yalnız oldukları için mi zekidir acaba diye düşünürüm her gece. Lakin bu sorunun cevabını bulmak için bir teleskop yeterliymiş. Evrene bakın, ne kadar yalnızız öyle değil mi? Bir de toplumuna dönelim, bilişsel özellikler nüfusta normal dağılım gösteriyorsa; anlaşılan o ki ortalamanın ucunda yaşayan bireylerin insanlarla ping yaşaması pek de rastlantı olmasa gerek.

Az önce öğrendiğim bilgiyi sizinle de paylaşayım:

9. sınıf bir lise öğrencinin sorusunu cevapsız, kafasındaki sorularla başa başa bıraktık maalesef. Sorulara bakarken lise öğrencisi; temelinin az olduğunu, bazı sorunları olduğunu dile getirip, biz sevgili okur yazarlardan, nasıl başlayacağını, ne yapması gerektirdiği konusunda yardım istemesine denk geldim. Hemen cevap yazmaya başladım; kendi lise ve üniversite, gerek de öğrenme konusunda  deneyimlerimi aktardığım bir cevap hazırladım. Ve bunun yanında kaynak ve makale arayışına girdim. O lise öğrencisine benim deneyimlerinden daha çok faydalı olabileceğini düşündüğüm bir kaç makale buldum. Okur mu, okumaz mı, beni ne kadar anlayacak o onun meselesi elbette. Ama ben cevabımı girene kadar çoktan soru silinmiş. 
Şunu dememe izin verin; unutmamalıyız; burayı sahiplenmemiz gerekiyor. Okur olarak, yazar olarak,  üniversite- lise ya da bir öğrencisi olarak, mezun olarak, araştırmacı olarak, gözlemci olarak ve en önemlisi insan olarak...
Son zamanlarda denk geliyorum böyle kafası karışık gençlere. Ve burada sorunlarını dile getirmesi evrim ağacı olarak iyi bir şey aslında, bir de sorularına cevap alsalar.
Şimdi yanlış anlamayın beni, her soru cevaplanacak, cevapsız soru kalmasın tarzında bir şey aktarmıyorum şuan. Bunu yapabilirsek tabii güzel bir iş başarmış olacağız ama en azından dilimiz döndüğü kadar kafası karışık gençlere birkaç cümle de olsa hem tavsiye hem destek hem de sorusuna cevap vermek; ilk önce gelecek nesillere yatırım, sonrasında bu site içinde karşılıksız destek olur. Bir de o kişiye yardımcı olmak size ne hissettiriyor onu bilemem ama. Yazacağım çok şey daha var ama beni anladığınızı anlayamıyorum. Bazen gerçekten burayı sadece makale arşivi gibi görüyoruz ve  buranın aynı zamanda  sosyal bir platform olduğunu da unutuyoruz.

Eve girdiğinizde "her şey yolunda" sanıyorsunuz ama misafiriniz kapıda kedi kumunu hemen fark ediyor. Sinir bozucu ama suç burnunuzda değil, beyninizin tasarruf modunda.

Buna "koku yorgunluğu" deniyor. Reseptörler aynı kokuya sürekli maruz kalınca, beyin "bunu tanıdık, tehlike değil, görmezden gel" diyip o sinyali susturuyor. Enerjisini yeni değişimleri (duman, gaz kaçağı vb.) fark edebilmek için saklıyor.

Kötü haber şu: Kendi evinizin veya teninizin gerçek kokusuna karşı biyolojik olarak körsünüz. Parfümerilerdeki gibi kahve çekirdeği koklamak bu adaptasyonu nörolojik olarak sıfırlamaz, sadece dikkatinizi dağıtır. Tek gerçek çare, burnunuzu temiz havaya çıkarıp bir süre sonra geri gelmek.

Acı biber yediğinizde aslında bir "tat" almıyorsunuz, sadece beyniniz vücut ısınız değişmediği halde yandığınızı sanıyor. Biberdeki kapsaisin, normalde kaynar su gibi tehlikeli sıcaklıklara duyarlı TRPV1 reseptörlerini hackliyor. İşin asıl ironisi şu: Bitkiler bu savunma mekanizmasını sırf memeliler tohumlarını dişleyip ezmesin diye geliştirdi. Kuşlar ise bu acıyı hiç hissetmiyor, tohumları bütün yutup yayıyorlar. Yani doğanın milyonlarca yıllık "benden uzak dur" tabelasını inatla görmezden gelip baharat niyetine kullanan tek tuhaf tür biziz.