Tüm hayatım boyunca felsefi bütünlüğümü ve beynin varoluş sancısını —ya da en azından yaşadıklarına verdiği tepkiyi— bütün kılan tek şey; henüz hiçbir felsefeyi bilmezken aklımdaki o fazla deterministik, nihilist yapıydı sanırım. Fikirlerimi ne kadar 'anlamsızlık' olarak yorumlasam da varoluşçuluk ya da naturalizm gibi, her felsefeden koparılmış dalların bir birleşmesi gibi bir tutumu tercih etmiş olacağım ki hayatım boyunca çelişen felsefeler ama tutarlı birçok düşünce yapısına sahip oldum. Belirlenmemiş bir yapıya bağlı kalmış hissetmek her ne kadar 'melez' ya da insanların dışında hissetmeye yol açsa da en azından realist ve kendim gibi hissetmemi sağlıyor.
61 görüntülenme