NASA'nın sekiz rotorlu Dragonfly aracı, Satürn'ün en büyük uydusu Titan'da yaşamın yapı taşlarını araştırmak üzere hazırlıklarını sürdürüyor. 2028'de fırlatılması planlanan araç, 2034'te Titan'a ulaşarak farklı noktalara iniş yapacak ve organik moleküller ile yüzey koşullarını inceleyecek. Görev, Güneş Sistemi'nde yaşamın kökenine ışık tutmayı amaçlıyor. Dragonfly, uçabilen ilk gezegenler arası keşif aracı olacak.

Dünya’nın milyonlarca yıllık güncesi denizlerin derinliklerinde saklı. 🌍 Bir sediman karotu, gezegenimizin geçmişine dair eşsiz bir doğal arşivdir. Karotun her katmanındaki polenler, diatomlar ve mikro-fosiller gibi "mikro vekiller", o dönemin sıcaklığı ve buz örtüsü hakkında hayati ipuçları verir. Farklı veriler aynı noktaya işaret ettiğinde, Dünya’nın iklim hikayesi tüm netliğiyle ortaya çıkar. Küçük kalıntılar, devasa bir tarih... 🐚🌱

📸 1-2: Sediman karotu örnekleri.
📸 3-5: Mikro-fosillerin incelenmesi.

📣 Hey, o çantada ne var? Stetson Bank'taki uzun dönemli izleme istasyonlarımızı yenileme araçları! 🛠️ Bilimsel dalgıçlar, ekipmanlarını bu tarz file çantalarda rahatça taşır. Resifteki değişimleri yıllar boyunca takip ettiğimiz bu istasyonlar bazen kaybolur veya bakıma ihtiyaç duyar. İşte o zaman istasyonu bulmak için fotoğraflarını, sabitlemek içinse özel yapıştırıcı ve silikon tabancası kullanırız. 📷 Olivia Eisenbach/NOAA

NASA’nın Swift Gözlemevi ve ZTF taraması yardımıyla, bir galaksinin merkezinden 30.000 ışık yılı uzakta bir yıldızı parçalayıp yutan gezgin (öksüz) bir süpermasif kara delik keşfedildi. Yaklaşık 1 milyon güneş kütlesindeki bu gizli devin bir yıldızı yutarken oluşturduğu 10 milyar güneş parlaklığındaki morötesi patlama, gök bilimcilere galaksi merkezlerinin dışında saklanan milyonlarca "gezgin" kara deliği avlamak için yepyeni bir yöntem sunuyor.

PNAS dergisinde yayımlanan yeni bir çalışma, Richard Feynman'ın 1940'larda Princeton'da doktora öğrencisiyken ilk kez sorduğu ve onlarca yıl boyunca fizikçileri ikiye bölen "ters sulama başlığı" problemini nihayet çözüme kavuşturdu. New York Üniversitesi'nden Leif Ristroph liderliğindeki ekip, alışılmışın dışında yedi farklı geometriye sahip "saçma" sulama başlıkları tasarlayarak iki rakip teoriyi de çürüttü.

Problem şöyle: S şeklindeki bir sulama başlığı su fışkırtırken belirli bir yönde dönüyor. Peki aynı başlık suyu içine çekse (ters yönde çalışsa), hangi yönde döner? Feynman bu soruyu laboratuvarda test etmeye çalışmış ama cam sulama başlığı paramparça olmuş ve sonuç belirsiz kalmıştı.

Sonraki onlıllarda yapılan deneyler çelişkili sonuçlar verdi. İki öne çıkan teori vardı: Ernst Mach'a atfedilen, sulama başlığının içindeki suyun açısal momentumunun belirleyici olduğu görüş; ve Feynman ile takipçilerinin savunduğu, dış ağız uçlarındaki basınç ve emme etkilerinin belirleyici olduğu görüş.

Ristroph'un ekibi her iki teoriyi doğrudan çürütecek şekilde tasarlanmış özel geometrileri test etti. Sarmal kollu başlık Mach teorisini çürüttü: Su içindeki açısal momentum çarpıcı biçimde artmasına rağmen katı gövde neredeyse hiç tepki vermedi. Ağız ucunda ters büküm yapılan başlık ise Feynman teorisini çürüttü: Dönüş yönü değişmedi. Tüm tasarımlar aynı yere işaret etti: Kolların birleştiği merkez hub. Orada gelen sular çarpışıp girdap oluşturarak açısal momentum akısı yaratıyor; katı yapı buna karşı dönerek tepki veriyor.

Bu "saçma" problemin pratik bir önemi de var: Eğri kanalların akışkan hareketi ile dönme kuvveti arasındaki ilişkisini anlamak, rüzgar ve su enerjisini dönüştüren türbinlerin tasarımını doğrudan etkileyebilir.