Öleceğini hatırla. Stoacılar buna memento mori dedi. Günlük bir pratik olarak önerdiler, sabah kalkınca ya da…

Filtrele
Arif G.
Aklımdan Geçen
Öleceğini hatırla. 
Stoacılar buna memento mori dedi. Günlük bir pratik olarak önerdiler, sabah kalkınca ya da geceye girerken. Bu gün son günün olsaydı ne yapardın, kime ne söylerdin, neyi bırakırdın. Kulağa karanlık geliyor ama amaç tam tersi. Ölümü düşünmek hayatı ağırlaştırmak için değil, şeffaflaştırmak için. Neyin önemli neyin gürültü olduğunu ayırt etmek için. Günlük hayata bakınca çoğu kaygının bu süzgeçten geçemediğini görüyorsun. Birinin sana dair düşündükleri, kaçırdığın fırsatlar, yarın ne giyeceğin. Ölüm perspektifinden bakınca bunların ağırlığı değişiyor. Hepsi küçülmüyor bazı şeyler tam tersine büyüyor. Sevdiklerinle geçirdiğin zaman, ertelediğin konuşmalar, peşine düşmediğin şeyler. Bunlar büyüyor çünkü gerçekten büyük. Ama Batı kültürü ölümü görünmez kılmakta çok iyi. Hastanelere, huzurevlerine, ekranlara sakladı. Konuşmak uğursuzluk sayılıyor, düşünmek depresyon belirtisi sanılıyor. Ölümden en çok kaçan toplumların en anlamsızlık kaygısıyla boğuşan toplumlar olduğuna dair güçlü bir örüntü var. Belki bağlantı oradan kuruluyor. Sonlu olduğunu gerçekten hissetmeden sonsuzmuş gibi yaşıyorsun. Sonsuzmuş gibi yaşayınca hiçbir şey acil değil, hiçbir şey kıymetli değil, hiçbir şey yeterince gerçek değil. Ölümü düşünmek hayatı kolaylaştırmıyor belki ama netleştiriyor ve netlik, kolaylıktan daha değerli...
49 görüntülenme
7
Paylaş
Yorumlar yükleniyor...