Gerçekten çizim yeteneği diye bir şey var mı diye merak ediyorum.Bu daha çok biz çocukken gelişen bir şey mi yani bir çeşit modifikasyon mu yoksa bunun genetik bir yönüde var mı?

İnsansı robotların gelişiminde tarihi bir eşiği daha geride bıraktık: Usain Bolt'un 9,58 saniyelik efsanevi 100 metre rekoru, Pekin'de koşulan bir yarışta tarihe karıştı.

Dünya İnsansı Robot Oyunları'nda sahne alan Tiangong Ultra, 100 metrelik mesafeyi tamamen otonom olarak 8,64 saniyede koştu. Koşu esnasında herhangi bir insan müdahalesi veya uzaktan kontrol bulunmuyordu; robotun gömülü kontrol sistemleri virajlardaki ivmeyi, zemin temasını ve gövde açısını saliseler içinde hesaplayarak düşmeden hedefe ulaştı.

Organizasyonda yalnızca saf hız değil, genel atletik beceriler de sergilendi. TianGong 3.0 gibi modeller halteri otonom kavrayıp başının üzerine kaldırarak güç ve denge sınırlarını test ederken; şişe kapağı açmak ya da fasulye tanesi toplamak gibi ince motor hareketleri yapan robotik eller, yapay zekanın fiziksel boyutla ne kadar incelikli bir uyum yakaladığını gösterdi.

Elbette sahadaki her deneme kusursuz değildi. Robot futbolunda ya da yangın söndürme görevlerinde makinelerin sıkça tökezleyip yere kapaklandığını gördük. Hatta yangın simülasyonuna katılan 12 takımdan yalnızca 3 tanesi parkuru bitirebildi. Fakat bizler için asıl önemli olan, düşen bir robotun kalkış mekanizması ve anlık toparlanma yeteneğidir. Bu düşüşler, dinamik denge algoritmalarının sahada nasıl olgunlaştığını kanıtlıyor.

Spor sahalarında fiziksel sınırları zorlayan bu teknolojiler, çok geçmeden fabrikalarda, arama kurtarma operasyonlarında ve gündelik hayatımızda insan gücünü desteklemek üzere yerini alacak.

Peki siz insansı robotların bu hız ve çeviklik seviyesine bu kadar çabuk ulaşabileceğini tahmin ediyor muydunuz?

"Sahip olmak" kavramı sessizce "erişmek"e evriliyor. Artık bir ürünü aldığında, her özelliğinin de senin olduğuna güvenemiyorsun. Arabanın ısıtmalı koltuğu bile aylık aidat istiyorsa, bu işin matematiği bambaşka bir yere kaydı demek. Tek seferlik satıştan sürekli gelire geçme kurnazlığı. Peki bize ne kalıyor? Sürekli ödeme yükü ve aslında hiç sahip olamadığımız bir "konfor" hissi. Sinir bozucu.

Sağlık alanında yapay zeka uygulamaları hızla yaygınlaşırken, çoğumuz hastanelerde kendi başına kararlar alan otonom hekimlerin hayalini kuruyoruz. Ancak klinik gerçeklik, bu popüler tasvirin çok ötesinde derin hukuki ve etik soru işaretleri barındırıyor.

Öncelikle şunu netleştirmemiz gerekiyor: Günümüz tıbbında kullanılan yapay zeka araçları bağımsız karar vericiler değil, yalnızca hekimin muhakemesine yardımcı olan klinik karar destek mekanizmalarıdır.

Bu ayrım tıp hukuku açısından oldukça keskin bir tablo yaratıyor. Yapay zeka tabanlı bir sistem hasta kayıtlarını tarayarak erken bir uyarı verebilir ya da tam aksine ölümcül bir tanı yanılgısına düşebilir. Ne var ki günün sonunda reçetenin ve tedavi protokolünün altına imzasını atan kişi gerçek bir hekimdir. Dolayısıyla ölümcül bir hata durumunda kanun önünde hesap veren taraf yazılım geliştiricisi veya algoritma değil, o kararı onaylayan hekim olmaktadır.

Öte yandan algoritmaların tıbbi denetimi de klasik yöntemlerle çözülemeyecek bir problemdir. Bir ilacın güvenliğini standart klinik faz çalışmalarıyla yıllar içinde test edip onaylayabilirsiniz; çünkü kimyasal formül sabittir. Oysa sürekli güncellenen, farklı hasta profillerinde ve sorgularda değişken tepkiler üretebilen bir yazılımın klinik güvenliğini mevcut regülasyonlarla onaylamak neredeyse imkansızdır.

Bu tabloya bir de hastaların tahlil sonuçlarını internetteki genel amaçlı yapay zeka sohbet botlarına yükleyerek teşhis arama alışkanlığı ekleniyor. Bu yaklaşım hem kişisel sağlık verilerinin gizliliğini ihlal ediyor hem de tıp eğitimi bulunmayan bireyleri hekimsiz bir tedavi riskine maruz bırakıyor.

Teknolojinin hızı ile insan hayatının gerektirdiği etik sorumluluk arasındaki bu dengeyi doğru kurmak zorundayız. Çünkü sağlıkta karar döngüsünün merkezinde gerçek bir hekim ve insani gözetim bulunmadığında, bedel doğrudan insan hayatı olmaktadır.

SpaceX'in Starship'i, 28 Eylül 2026'da Teksas'taki Starbase tesisinden gerçekleştirdiği 14. test uçuşuyla uzay tarihine geçti: Devasa roket ilk kez yörüngeye ulaşarak Dünya'yı dolaştı ve 26 yeni nesil Starlink V3 uydusu konuşlandırdı.

Önceki 13 test uçuşunun hiçbiri yörüngeye ulaşmayı hedeflememişti. Bu uçuşta hem Super Heavy güçlendiricisinin hem de Ship üst kademesinin kurtarılması planlanıyordu. Konuşlandırılan V3 uyduları, önceki neslin iki katı güç üreten güneş panelleriyle donatılmış; SpaceX'in 100.000 uyduluk Starlink V3 mega takımyıldızının ilk parçaları olma özelliğini taşıyor.

Bu başarı, NASA'nın 2027'deki Artemis III görevinin zaman çizelgesi açısından da kritik: Starship'in Orion kapsülüyle alçak Dünya yörüngesinde buluşması gerekiyor. SpaceX ayrıca 2027'de yapay zeka hesaplama uyduları fırlatmayı planlarken Crew Dragon ve Falcon 9'u 2030 civarında emekliye ayırarak tüm fırlatma ihtiyaçlarını Starship'e devretmeyi hedefliyor.