Ressama sormuşlar: Mutluluğun resmini çizebilir misin?

“Yerli Bilimkurgu Yükseliyor” dergisinin 96. sayısındaki köşe yazımda, tekno-imzalardan bahsettim.

Laptop RAM'i

Yağmur sonrası topraktan yükselen o koku aslında romantik değil, tamamen biyolojik bir sinyal. Topraktaki *Streptomyces* bakterileri, sporlarını yayarken "geosmin" adlı bir molekül salıyor.

İşin tuhafı şu: İnsan burnu bu kokuya, bir köpekbalığının kana olan hassasiyetinden bile daha duyarlı. Milyarda birin altındaki oranları şak diye alıyoruz. Evrimsel olarak suyu bulmak için bu kadar özelleştiğimiz sanılıyor. Bakterinin bu kokuyu neden ürettiği ise hâlâ net değil; muhtemelen sporlarını taşıyacak böcekleri çağırmak için. Biz sadece araya kaynayan, suya muhtaç üçüncü şahıslarız.

Bir itirafta bulunarak başlamak istiyorum. Charlotte Perkins Gilman’ın aslında üçleme olarak yayınlanan kitaplarını okumaya yanlış sıralama ile başlamışım. Bu nedenle daha önce Kadınlar Ülkesi kitabı ile ilgili kişisel düşüncelerimi paylaşmıştım. Bu nedenle diğer kitaplar ile ilgili de kişisel düşüncelerimi paylaşmak istedim.

Dağı Yerinden Oynatmak

Kitabın arka kapak yazısında Ütopya olarak sınıflandırıldığını okudum ancak bana yine Kadınlar Ülkesi kitabında olduğu gibi ütopyadan çok Distopya hissi yaşattı. Bunun nedeni sanırım toplum düzeninin bu seferde çocuklar üzerinden kurgulanması. Ayrıca 30 yıl içinde toplumsal olarak bu şekilde bir değişimin mümkün olduğuna, kitaptaki ana karakter gibi ben de ikna olamadım.

Aslında kitapta anlatılan ya da kurgulanan dünya çok mantıklı bir dünya. Ancak kitabı okumaya devam ettikçe yeni toplum yapısının sanki o kadar da güzel olamayacağı düşüncesine kapıldım. Yazar, okuyucuyu bilinçli olarak mı bu şekilde yönlendirmek istedi onu anlayamadım.

Kadınlar Ülkesi kitabında beni asıl rahatsız eden konu toplumun kurgulanmasının Anneliki çok yüceltmesi yüzündendi. Bu kitapta rahatsız eden ise Çocukların çok yüceltilmesi ve kadınların dayatmaları sonucunda erkeklerin psikolojik olarak baskılanması. Evet şimdiki toplumumuzda erkeklerin bu baskıyı kadınlar için kullanıyor olması ne kadar doğru değilse, kadınlar tarafından uygulanan bu baskı da bana göre doğru değil. Bir toplumda ( eril ya da dişil ) bireye bırakılması gereken özgür seçim ve var olma hali ne kadar doğal, baskıdan uzak olursa, bulunmamız gereken noktaya daha sağlıklı varmış oluruz diye düşünüyorum.

Kitapta beğendiğim ve keşke dediğim tek nokta, çocuk sahibi olduktan sonra bireyi anne ve baba olarak değerlendirmekten ziyade, çocuğu olan özgür bireyler olarak değerlendirirsek ve belirli kalıplara sokmaya çalışmazsak nasıl iyi şeyler yapilabileceğinin anlatılması oldu. Annelik ve Babalık yükümlülüğü altında kalan bireylerin kendilerini kısıtlamak zorunda kalmaları hem bireysel kayıplara hem sosyolojik olarak toplumsal kayıplara da yol açıyor maalesef.