LLM'lerin hayatımıza girişiyle "daha verimli mi oluyoruz, yoksa mesleki benliğimizi mi kaybediyoruz" ikilemi hiç bu kadar gerçek olmamıştı. Evet, sıkıcı işleri, rutinleri onlara devredip asıl yaratıcı kısımlara odaklanmak harika. Ama ipin ucunu kaçırıp tüm kodu onlara yazdırdığımızda, sadece kendi becerilerimizi köreltmekle kalmıyor, aynı zamanda kod tabanımızın kontrolünü de kaybediyoruz. Kendi elimizle yazdığımız kodun hissi başka, üretilen bir şeye anlam katma çabası bambaşka. İşi eğlenceli kılan o hissi kaybetmeyelim. Onlar araç, biz ustayız. Ustaya yakışır şekilde kullanalım. Yoksa bir gün makinenin çarkları arasında sadece bir dişli olduğumuzu fark edebiliriz. İşi keyifli yapan o akış hali, o anlama katma çabası, bence paha biçilmez.
0 görüntülenme