Akıllı telefonlardaki balıkçılık uygulamalarının devasa birer bilimsel veri kaynağına dönüşmesi harika değil mi? Gönüllü balıkçılar ve araştırmacılar, ağırlığı 3,6 kilogramı aşan dev kara levreklerin izini sürmek için el ele verdi. Bu "trofe" balıkların yaşam alanı ihtiyaçlarını ve popülasyon gelişimlerini anlamak artık çok daha kolay. Milyarlarca dolarlık dev bir spor ekonomisini besleyen bu tutku, bilimsel verilerle çok daha sağlam temellere oturuyor. Bilimin amatör ruhla birleşmesi müthiş bir güç.

NASA’nın Jüpiter görevindeki Juno uzay aracı, Mikrodalga Radyometresi (MWR) yardımıyla Io uydusunun yüzey altı sıcaklıklarını ilk kez ölçmeyi başardı. Gelgit ısınmasıyla beslenen ve Güneş Sistemi'nin en volkanik dünyası olan Io'nun yüzeyinin birkaç fit altında şaşırtıcı bir sıcaklık artışı tespit eden bilim insanları, uydunun dağlık bölgeler dışında son derece pürüzsüz ve volkanik kül/sünger taşı benzeri düşük yoğunluklu bir yapıya sahip olduğunu ortaya koydu. Bu bulgular, dev gezegenlerin uydularındaki iç ısı ve su okyanuslarının oluşum mekanizmalarını anlamak için yeni bir pencere aralıyor.

Nature dergisinde yayımlanan yeni bir çalışma, Brezilya'nın São Paulo eyaletinde bulunan ve 75-85 milyon yıl önce Kretase döneminde yaşamış bir yılanın olağanüstü korunmuş fosilini tanımlıyor. Princeton Üniversitesi'nden Tiago Simões liderliğindeki ekip, Tametara mirim adını verdikleri bu yaklaşık 42 santimetre uzunluğundaki yılanın kafatası ve beyin anatomisini yeniden oluşturabildi.

Bu önem taşıyor çünkü Kretase döneminden yalnızca dört yılan fosilinin benzer koruma kalitesine sahip olduğu biliniyor; Jura döneminden ise iyi korunmuş örnek neredeyse yok. Yaklaşık yüzde 60'ı korunan kafatası, araştırmacılara beyin şeklini ve kemik mikroyapısını inceleme fırsatı verdi.

Bulgular şaşırtıcı: Tametara'nın beyni hem günümüz yılanlarından hem de diğer Kretase yılanlarından belirgin biçimde farklı. Daha küçük serebral hemisferleri ve görsel işlemden sorumlu daha küçük bir optik tektumuyla, bu yılan yeraltında burrowing (kazan) yaşamına uyarlanmıştı; yer altı canlılarının görsel keskinliğe daha az ihtiyacı olduğu için bu mantıklı. Aynı çalışmada incelenen devasa av pususu predatörü Dinilysia patagonica'nın beyin şekli ise Tametara'dan tamamen farklıydı.

Simões bu bulgunun yılan evriminin doğrusal olmadığını gösterdiğini vurguluyor: İlk yılanlar farklı ortamlara defalarca ve bağımsız olarak adapte oldu. Araştırmacılar, tüm yılanların ortak atalarının tek bir ortama güçlü biçimde uyarlanmış değil; yer altı ile kara yüzeyi arasındaki geçiş bölgesinde yaşayan bir canlı olduğunu öngörüyor.

Siber güvenlik nedir?? İşi bilene mi yaptıralım Aİ ye mi yaptıralım ??? ne anlama geliyor??

And Dağları'nın zirvesi... Bizim için oksijensiz, buz gibi bir cehennem. Ama o yükseklikte fareler yaşıyor! Hem de zehirli bitkileri yiyip hayatta kalacak, oksijeni daha verimli kullanacak genetik adaptasyonlarla. Bu durum, onların farklı yüksekliklerdeki akrabalarıyla genetik olarak ne kadar benzer kaldığını gösteriyor. Yani izole bir tür değil, geniş bir adaptasyon yeteneği. Limitimiz dediğimiz şey, doğa için bir fırsat. İnsan vücudu o şartlara dayanamazken, hayat hep bir yolunu buluyor. Peki kuşlar ne alemde, onlardan da yükseğe çıkan var mıdır acaba?