MÖ 46'da Julius Caesar takvim sistemini yeniden düzenledi. İskenderiyeli astronom Sosigenes of Alexandria'nın önerilerine dayanarak Jülyen takvimine, Dünya yılının 365 günden biraz uzun olmasını telafi etmek için her dört yılda bir artık gün eklendi. Bugünkü ifadeyle, gezegenin Güneş çevresinde bir tur atması 365,24219 ortalama güneş günü sürer. Bu yüzden takvim yılları tam 365 gün olsaydı, takvim Dünya yılından her 4 yılda yaklaşık 1 gün sapar; sonunda da (adını Julius Caesar'dan alan) Temmuz, kuzey yarımkürede kış mevsimine denk gelirdi. Jülyen takvimi, her dört yılda bir fazladan gün eklenen artık yıl uygulamasını benimseyince bu kayma çok daha küçük kaldı. 1582'de Papa XIII. Gregorius, 00 ile biten yıllarda artık gün olmaması gerektiğini; ancak yıl 400'e bölünüyorsa bunun istisna olduğunu belirterek sistemi daha da hassaslaştırdı. Bugün yaygın biçimde kullanılan Gregoryen Takvim budur. Elbette Dünya-Ay sistemindeki gelgit sürtünmesi Dünya'nın dönüşünü yavaşlatır ve günü yüzyılda yaklaşık 1,4 milisaniye uzatır. Bu da, bugünkü gibi artık günlerin yaklaşık 4 milyon yıl sonra gerekmeyeceği anlamına gelir. Bu Roma gümüş sikkesi, bir denarius, Julius Caesar'ı (solda) ve Roma'nın aşk tanrıçası Venüs'ü tasvir eder.