Astrobiyologlar için bunlar, Güneş Sistemi’ndeki belki de en iştah kabartan dört uydu. Aynı ölçekte gösterilen bu uyduların gezegenler arası uzay araçlarıyla incelenmesi, yalnızca gezegenlerin değil uyduların da yaşamı destekleyebilecek ortamlara sahip olabileceği fikrini güçlendirdi. Jüpiter’e giden Galileo görevi, Europa’nın tüm gezegeni saran yeraltı sıvı su okyanusunu ve Ganymede’in iç kesimlerindeki denizlere dair işaretleri ortaya çıkardı. Satürn’de ise Cassini sondası, küçük uydu Enceladus’tan fışkıran su buzu çeşmelerini saptadı; bu da o uydunun altında daha sıcak su bulunduğuna işaret ediyordu. Aynı zamanda büyük uydu Titan’ın yoğun atmosferinin altında, buz gibi soğuk ama yine de sıvı haldeki hidrokarbonlardan oluşan yüzey göllerini keşfetti. Şimdi Güneş Sistemi’nin ötesine bakıldığında, yeni araştırmalar, yıldızların yaşanabilir bölgelerinde bulunan büyük exomoon’ların, aslında exoplanet’lerden sayıca fazla olabileceğini öne sürüyor. Bu da uyduları, Evren’deki en yaygın yaşanabilir dünya türü haline getirebilir.