Bizim Güneş’imizin günün birinde nasıl bir şeye dönüşeceğine dair ilk ipucu, tesadüfen 1764 yılında bulundu. O sıralar Charles Messier, kuyruklu yıldızlarla karıştırılmaması gereken dağınık gökcisimlerinin bir listesini hazırlıyordu. Messier’nin listesindeki 27. nesne, bugün M27 ya da Halter Bulutsusu diye biliniyor. Bu nesne bir gezegenimsi bulutsu; Güneş’in çekirdeğinde nükleer füzyon durduğunda ortaya çıkaracağı bulutsu türü de tam olarak bu. M27, gökyüzündeki en parlak gezegenimsi bulutsulardan biridir. Dürbünle, Tilki (Vulpecula) takımyıldızı yönünde görülebilir. M27’den çıkan ışığın bize ulaşması yaklaşık 1000 yıl sürer; yukarıda gösterilen renkler ise hidrojen ve oksijenin yaydığı ışımalardan geliyor. M27’nin fiziğini ve ne anlama geldiğini kavramak, 18. yüzyıl biliminin çok ötesindeydi. Bugün bile M27 gibi iki kutuplu gezegenimsi bulutsular hakkında pek çok şey gizemini koruyor. Bunların başında, düşük kütleli bir yıldızın gazdan oluşan dış zarfını hangi fiziksel mekanizmanın uzaya savurduğu ve geride X-ışını yayan, sıcak bir beyaz cüce bıraktığı geliyor.