Güneş’imizin gelecekte nasıl bir sona yaklaşacağına dair ilk ipucu, tamamen tesadüfen 1764 yılında bulundu. O sıralar Charles Messier, kuyrukluyıldızlarla karıştırılmasın diye gökyüzündeki dağınık görünümlü cisimlerin bir listesini çıkarıyordu. Messier listesindeki 27. cisim, bugün M27 ya da Halter Bulutsusu diye biliniyor. Bu cisim bir gezegenimsi bulutsu; yani Güneş’imiz çekirdeğinde nükleer füzyon durduğunda ortaya çıkaracağı bulutsu türü. M27, gökyüzündeki en parlak gezegenimsi bulutsular arasında yer alır. Dürbünle, Tilki takımyıldızı ( Vulpecula) yönünde görülebilir. M27’den çıkan ışığın bize ulaşması yaklaşık 1000 yıl sürer; yukarıda gösterilen görüntü de hidrojen ve oksijenin yaydığı renklerle oluşturulmuştur. M27’nin fiziğini ve ne anlama geldiğini kavramak, 18. yüzyıl biliminin çok ötesindeydi. Bugün bile M27 gibi iki kutuplu gezegenimsi bulutsuların pek çok yönü gizemini koruyor. Bunların başında, düşük kütleli bir yıldızın gazdan oluşan dış zarfını hangi fiziksel mekanizmanın dışarı attığı ve geride X-ışınları yayan kadar sıcak bir beyaz cüce bıraktığı geliyor.