On üç yıl önce, evrenimizdeki enerjinin büyük bölümünün yıldızlarda ya da gökadalarda değil, bizzat uzayın kendisine bağlı olduğunu gösteren sonuçlar ilk kez sunuldu. Kozmologların diliyle söylersek, yeni ve uzak süpernova gözlemleri, büyük bir kozmolojik sabitin varlığını doğrudan ima ediyordu. Kozmolojik sabit (lambda) fikri ise yeni değildi; modern görelilikçi kozmolojinin doğuşundan beri ortadaydı. Yine de bu tür iddialar astronomlar arasında genellikle pek sevilmezdi. Çünkü lambda, bilinen evren bileşenlerine hiç benzemiyordu; ayrıca lambda’nın değeri başka gözlemlerle sınırlanmış gibi görünüyordu ve lambda’sız, daha az tuhaf kozmolojiler geçmişte verileri açıklamakta gayet başarılı olmuştu. Burada dikkat çekici olan, gözlemlerin yöntemi açısından doğrudan ve güvenilir görünmesi; bir de gözlemleri yapan araştırmacıların iyi itibarıydı. Son on üç yılda, birbirinden bağımsız astronom ekipleri, karanlık enerjinin varlığını ve bugün evrenin hızlanarak genişlediği gibi sarsıcı bir sonucu doğrular görünen verileri toplamayı sürdürdü. Bu yıl ekip liderleri, çalışmaları nedeniyle Nobel Fizik Ödülü’ne layık görüldü. Sarmal bir gökadanın dış kesimlerinde 1994 yılında gerçekleşen bir süpernovanın yukarıdaki görüntüsü, bu işbirliklerinden biri tarafından çekildi.