Yıldızlar ve gezegenleri, gaz ve tozdan oluşan soğuk, karanlık yıldızlararası bulutlarda doğar. Astronomlar bulutları incelerken, kızılötesi dalga boylarında şaşırtıcı bir şey keşfetti: Yoğun bulut çekirdeklerinin, kızılötesi yıldız ışığını yansıtarak parladığı onlarca örnek. Arşivdeki Spitzer Space Telescope verilerine dayanan bu paneller, yeni tanımlanan ve coreshine (çekirdek parıltısı) olarak bilinen olguyu gösteriyor. Daha uzun kızılötesi dalga boylarında (sağda) Lynds 183 bulutunun çekirdeği karanlık görünürken, daha kısa kızılötesi dalga boylarında (solda) çekirdek belirgin biçimde parlıyor; yakındaki yıldızlardan gelen ışığı saçarak. Bu panellerde görüldüğü gibi, uzamış çekirdek yalnızca 1,5 ışık yılı kadar bir alanı kaplıyor. Bu saçılmanın gerçekleşmesi için, bulutlarda bulunduğu daha önce düşünülenin yaklaşık 10 katı büyüklükte, 0,1 mikron yerine yaklaşık 1 mikron boyutunda toz taneleri gerekiyor. Karşılaştırmak için, bir insan saçının kalınlığı yaklaşık 100 mikrondur. Çekirdek parıltısının işaret ettiği daha iri toz taneleri, yıldız ve gezegen oluşumunun erken evrelerine dair modelleri değiştirebilir; bu süreç hâlâ gizemini koruyor ve yıldızlararası bulutların içinde saklı ilerliyor. Karanlık bulutsu Lynds 183, Yılan (Serpens) takımyıldızı yönünde yaklaşık 325 ışık yılı uzaklıkta yer alıyor.