Dünya’nın merkezinden yaklaşık 42.000 kilometre uzaklıkta (yüzeyin yaklaşık 36.000 kilometre üzerinde) dairesel bir yörüngeye bir uydu yerleştirirseniz, 24 saatte bir tur atar. Bu süre Dünya’nın dönme periyoduyla aynı olduğundan, buna jeosenkron yörünge denir. Yörünge aynı zamanda ekvator düzlemi üzerindeyse, uydu jeostasyoner yörüngede gökyüzünde sabit bir noktanın üzerinde asılı duruyormuş gibi görünür. Fütürist Arthur C. Clarke’ın 1940’larda öngördüğü gibi, jeostasyoner yörüngeler bugün yaygın biçimde kullanılıyor; özellikle haberleşme ve meteoroloji uyduları için. Bu senaryo, artık astrofotoğrafçılara da oldukça tanıdık. Yıldızları takip edecek şekilde izleme yapan teleskoplarla çekilen derin gece gökyüzü görüntüleri, Dünya’nın çok üzerinde hâlâ parlayan Güneş ışığını yansıtan jeostasyoner uyduları da yakalayabilir. Hepsi yıldızların arka planına karşı Dünya’nın dönüşüyle birlikte hareket ettiğinden, uydular göksel manzara boyunca bir otoyolu andıran izler bırakır. Örneğin, ekvatora yakın Orion bölgesinin bu geniş görüntüsünde, tek tek kareler birleştirilerek toplam 10 dakikalık pozlama elde edildi. Ortaya çıkan görüntüde Orion’un kemer yıldızları ve tanınmış bulutsuların yanında, uzunluğu 2,5 dereceye varan çok sayıda jeostasyoner uydu izi de görülüyor. Kareler, jeostasyoner uydu otoyolunu öne çıkaran yaratıcı bir filmden alınma.