Aktif gökada NGC 1275, büyük ve görece yakın Perseus Gökada Kümesi’nin merkezindeki baskın üyesidir. X-ışınları ve radyo ışıması bakımından olağanüstü güçlü bir kaynaktır. Tüm gökadalar onun içine doğru düşerken NGC 1275 madde biriktirir; bu madde de sonunda gökadanın çekirdeğindeki süperkütleli kara deliği besler. Hubble Uzay Teleskobu’ndan gelen bu çarpıcı görünür ışık görüntüsü, gökadasal enkazı ve parıldayan gazdan oluşan, bazıları 20.000 ışık yılına kadar uzanan ipliksi yapıları gösteriyor. Bu iplikçikler, gökada çarpışmalarının yarattığı kargaşanın onları yok etmesi gerekmesine rağmen NGC 1275’te varlığını sürdürüyor. Peki bu iplikçikleri bir arada tutan ne? Son çalışmalar, kara deliğin etkinliğinin gökadanın merkezinden dışarı ittiği bu yapıların manyetik alanlar tarafından bir arada tutulduğunu gösteriyor. Hubble görüntüsüne Chandra Gözlemevi’nden X-ışını verilerini ve Very Large Array’den radyo verilerini eklemek için imlecinizi görselin üzerinde gezdirmeniz yeterli. Ortaya çıkan bileşik görüntüde X-ışınları, gökadanın merkezini çevreleyen sıcak gaz kabuklarını vurgularken; radyo ışıması da dev, kabarcık biçimli boşlukların içini dolduruyor. Perseus A adıyla da bilinen NGC 1275, 100.000 ışık yılından daha geniş bir alana yayılır ve yaklaşık 230 milyon ışık yılı uzaklıktadır.