Büyük Ayı (Ursa Major) takımyıldızı yönünde, yaklaşık 50 milyon ışık yılı uzakta bulunan NGC 4013, uzun süre tek başına duran, izole bir ada evren sanılıyordu. Kenardan görüldüğünde bu görkemli sarmal gökada, yassı diski ve ortadaki yıldız şişkinliğiyle tanınıyordu. Bu yapının içinden de, siluet gibi görünen toz şeritleri geçiyordu. Ancak bölgenin bu derin renkli görüntüsü, NGC 4013’le ilişkili daha önce bilinmeyen bir ayrıntıyı ortaya çıkarıyor: Gökadanın merkezinden (yukarıya ve sola doğru) uzanıp giden, son derece sönük ama devasa bir halka benzeri yapı. Bu kıvrımlı yapı, merkezden yaklaşık 80 bin ışık yılı boyunca uzanıyor. Yapının ayrıntılı bir incelemesi, bunun aslında başka bir gökadaya aitken kopup gelmiş bir yıldız akıntısı olduğunu gösteriyor. Büyük olasılıkla daha küçük bir gökada, daha büyük sarmalla birleşirken kütleçekimsel gelgit etkileriyle parçalanmış. Astronomlar, yeni keşfedilen bu gelgit akıntısının, NGC 4013’ün radyo görüntülerinde görülen nötr hidrojen gazının bükülmüş dağılımını da açıkladığını savunuyor. Ayrıca bu bulgu, kendi Samanyolu gökadamızın oluşumuna dair benzerlikler sunuyor.