Güneş’in çevresinde dolanan ve bilinen en uzak cisim olan Sedna’nın (diğer adıyla 2003 VB12) keşfi, ortada bir gizem olduğunu gösteriyor. Plüton’un yörüngesinin ortalama yarıçapı yaklaşık 40 AB’dir; burada AB (Astronomik Birim), Dünya ile Güneş arasındaki mesafe demektir. Oysa Sedna’nın eliptik yörüngesi Güneş’e en çok yaklaştığında bile 75 AB’nin pek içine girmiyor; en uzak noktadaysa neredeyse 1.000 AB’ye kadar uzanıyor. Peki Sedna kadar büyük bir şey nasıl oldu da bu kadar uzağa yerleşti? Gökbilimciler Alessandro Morbidelli ve Harold Levison, bilgisayar benzetimleriyle bu sorunu incelerken şunu öne sürüyor: Sedna bugünkü yerinde oluşmadı; ama onu oraya, başka Güneş Sistemi cisimleriyle karşılaşmalar da taşımadı. Onlara göre daha olası açıklama, Sedna’nın mevcut yörüngesine bir başka yıldızla yakın karşılaşma sonucunda yerleşmiş olması. Bir senaryoda, Sedna benzeri cisimler, Güneş Sistemi’nin oluşum yıllarında yakınlardan geçen Güneş kütlesinde bir yıldızın kütleçekimiyle daha iç yörüngelerden çekilip dışarı savruluyor. Bir başka olasılıkta ise Sedna, büsbütün başka bir sistemin malzemesinden oluşmuş olabilir; çok daha küçük bir yıldızla erken dönemde yaşanan bir karşılaşma sırasında yakalanmış olması da mümkün. Sedna’nın oluşumunu açıklayan bu iki yıldız karşılaşması senaryosu da, Güneş’in kendisinin çok eski, yoğun bir yıldız kümesi içinde doğduğu fikriyle uyumludur.