Bundan yalnızca birkaç yıl önce, APOD editörleri lisansüstü öğrenciyken, her yere nüfuz ettiği düşünülen kozmik Karanlık Enerji ciddi ciddi bile konuşulmazdı. Oysa bugün bu tuhaf enerjinin evrene egemen olduğu anlaşılıyor (ve kozmoloji derslerine de). Üstelik büyük ölçeklerde Evrenin genişlemesini hızlandıran, itici bir etki sağlıyor. Aslında uzak ve dolayısıyla çok eski yıldız patlamalarına (süpernovalara) ait yakın tarihli parlaklık ölçümleri, evrensel genişlemenin yaklaşık dört ila altı milyar yıl önce belirgin biçimde hızlanmaya başladığını gösteriyor. Bu dönem, Karanlık Enerji'nin itici etkisinin kozmik uzaklıklarda kütleçekimin çekici etkisini baskılamaya başladığı zamana karşılık geliyor. Yukarıdaki Hubble Uzay Teleskobu görüntüleri, milyarlarca ışık yılı uzaktaki süpernova patlamalarından bir örnek seçki sunuyor. Bunlar, sönük ev sahibi gökadalarının patlama öncesi (üstte) ve patlama sonrası (altta) görüntüleri. Hubble'ın ölçtüğü süpernovalar ayrıca Karanlık Enerji'nin itici etkisinin kozmik zaman boyunca sabit olduğuna işaret ediyor; bu da Einstein'ın özgün kütleçekim kuramıyla uyumlu olabilir. Eğer bu etki gerçekten zamanla değişiyorsa, Evren yine de bir Büyük Çöküş ya da bir Büyük Yırtılma ile son bulabilir... ama tahminlere göre en az 30 milyar yıl boyunca değil.