1977'de fırlatılan Voyager 1, bugün Güneş'ten yaklaşık 12 ışık saati, yani 90 astronomik birim (AB) uzaklıkta. Bu da onu, insanlığın kozmostaki en uzak elçisi yapıyor. Dış gezegenlerin yörüngelerinin çok ötesinde bulunan Voyager 1'in, Güneş rüzgârı ve manyetik alanın egemen olduğu bölge olan helyosferin sınırına yakın bir yerde, derin uzayın alanına girmekte olduğu düşünülüyor. Bir miktar tartışmaya yol açan yeni bulgular, hâlâ çalışan aletlerden gelen verilerin, uzay aracının sonunda Güneş rüzgârının “termination shock” (sonlanma şoku) denen dalgalı bir sınırla karşılaşıyor olabileceğine işaret ettiğini gösteriyor. Yukarıda şematik olarak gösterilen baloncuk biçimli bu sonlanma şoku, Güneş'ten esen rüzgârın çok seyrek yıldızlararası gazla karşılaşınca hızının keskin biçimde düşmesi ve birikmesiyle oluşur. Daha da dışarıda, helyopozun ötesinde, Güneş rüzgârı ile yıldızlararası gaz karışmaya başlar. Bu sırada helyosferin yıldızlararası uzay içindeki hareketi, suda ilerleyen bir tekneninkine benzer bir baş şoku oluşturur. Hesaplara göre hem Voyager 1 hem de 2, yaklaşık 2020 yılına kadar çalışmaya yetecek güç ve yakıta sahip. Uzay araçları, yılda 3 AB'den daha yüksek bir hızla yıldızlararası uzaya doğru süzülmeyi sürdürüyor.