Güneş’in ötesindeki yıldızların ve uzak gökadaların, aşırı morötesi dalga boylarında görünmemesi gerektiği düşünülüyordu. Çünkü yıldızlar arasındaki uzayın, aşırı morötesi ışığı güçlü biçimde soğuran hidrojenle dolu olduğu anlaşılmıştı; o dönemin yerleşik görüşü buydu. Ancak yıldızlararası hidrojenin dağılımının yamalı olduğu ortaya çıkınca bu fikir ciddi biçimde sorgulandı. Aşırı morötesi gökyüzünü keşfetme arayışı da 1992’de EUVE (Extreme UltraViolet Explorer) uzay aracının fırlatılmasıyla doruğa ulaştı. Yukarıda, uydunun ilk altı aylık çalışmasına dayanan bir tüm gökyüzü haritası görülüyor. Harita, EUV gökyüzündeki parlaklık değişimlerini sahte renkle gösteriyor (kuzey üstte). EUVE’nin yörüngesi boyunca yaptığı tarama, görüntüye çizgili bir görünüm veriyor. Diğer aygıt izleri artı işaretleri gibi seçiliyor; veri boşlukları ise koyu. Ay’ın birden çok görüntüsü birleşerek, resmin ortaları boyunca dolaşan kısa ve parlak kesik çizgileri oluşturuyor. Tanıdık Orion takımyıldızının kemer yıldızlarını, görüntü merkezinin solunda oldukça kolay seçebilirsiniz. EUVE’nin bilimsel çalışmaları 2001’de sona erdi; yine de sonunda kendi gökadamızın dışından üç düzineden fazlası da dahil olmak üzere, yaklaşık 1.000 gökcismi tespit etti. EUVE’nin keşif yolculuğu artık tamamlandı; uzay aracı da dün, yaklaşık 23.15’te (EST) Dünya atmosferine yeniden girdi.