Bazen Güneş’e sanki dev bir mercek içinden bakıyormuşsunuz gibi görünür. Ama bu örnekte işin sırrı tek bir mercekte değil; milyonlarcasında: buz kristallerinde. Üst atmosferde su donarken küçük, yassı, altıgen buz kristalleri oluşabilir. Bu kristaller yere doğru süzülürken uzun süre yüzeyleri yere paralel, düz bir konumda kalır. Gün doğumu ya da gün batımı civarında bir gözlemci, düşen pek çok buz kristalinin oluşturduğu aynı düzlemle hizalanabilir. Bu hizalanma sırasında her kristal minik bir mercek gibi davranır; güneş ışığını kırıp görüşümüze yönlendirir ve parheli gibi olgular üretir. Bu, güneş köpekleri için kullanılan teknik addır. Yukarıdaki görüntü, 2000 yılı Kış Gün Dönümü sabahında, ABD’de Iowa eyaletindeki Ames yakınlarında çekildi. Görüntünün merkezinde Güneş var; solda ve sağda ise iki parlak güneş köpeği belirgin biçimde ışıldıyor. Mahalle evleri ve ağaçların arkasında ayrıca 22 derecelik halo, üç güneş sütunu ve üst teğet yayı da seçiliyor. Bunların hepsi, atmosferdeki buz kristallerinden yansıyan güneş ışığı sayesinde oluşuyor.