Radyo teleskobunuzu 408 MHz'e ayarlayın ve Radyo Gökyüzü'ne bir göz atın. Bu frekansı, kadranınızda muhtemelen ABD yayın televizyonunun 13 ve 14. kanalları arasında bir yerde bulursunuz. 1970'lerde Jodrell Bank, MPIfR ve Parkes Observatory olmak üzere üç radyo gözlemevindeki büyük çanak antenler tam da bunu yapmak için kullanıldı; veriler birleştirildi ve tüm gökyüzü haritalandı. Bu frekansın yakınlarında kozmik radyo dalgaları, manyetik alan çizgileri boyunca sarmal hareket yapan yüksek enerjili elektronlar tarafından üretilir. Ortaya çıkan sahte renkli görüntüde gökadanın düzlemi, merkezin içinden yatay olarak geçiyor; ama hiç yıldız görünmüyor. Bunun yerine, düzleme yakın parlak kaynakların çoğu uzak pulsarlar, yıldız oluşum bölgeleri ve süpernova kalıntıları. Görkemli, kıvrıla kıvrıla uzanan yapılar ise yerel yıldız etkinliğinin üfleyip şişirdiği kabarcıkların parçaları. Düzlemin üstünde, merkezin sağında yer alan Centaurus A gibi dış gökadalar ve LMC (aşağıda ve sağda) da Radyo Gökyüzü'nde parıldıyor.