Dürbünle ya da küçük bir teleskopla bakınca Ay’ın yüzeyinin çarpma kraterleriyle delik deşik olduğu hemen görülür. Kısmi Ay evreleri sırasında, terminatör (gece-gündüz sınırı) boyunca uzanan kraterler güçlü gölgeler sayesinde belirgin bir kabartma etkisiyle ortaya çıkar. Ama Ay dolunayken bazı kraterler, sanki merkezlerinden dışarı doğru uzanan parlak çizgilerden, yani ışınlardan oluşan sistemler fışkırtıyormuş gibi görünür. Dolunayın bu ayrıntılı dijital yakın plan görüntüsünde iki öne çıkan ışınlı krater yer alıyor: Copernicus (sol üst) ve Tycho (sağ alt). Her ikisinin de, krateri oluşturan çarpmanın dışarı savurduğu açık renkli molozlardan oluşan geniş ışın sistemleri var. Genel olarak ışınlı kraterler görece gençtir; çünkü ışınları Ay yüzeyindeki arazinin üzerine serilir. Nitekim 85 kilometre genişliğindeki Tycho, çok uzağa uzanan ışınlarıyla yakın yüzdeki en genç büyük kraterdir. Parlak ışınlarıyla hoş bir karşıtlık oluşturan koyu renkli mare (Ay denizi) alanlarıyla çevrili Copernicus kraterinin çapı ise 93 kilometredir.