Güneşimizin sonunda neye dönüşeceğine dair ilk ipucu, 1764 yılında tesadüfen keşfedildi. O sırada Charles Messier, “ilginç” kuyrukluyıldızlarla karıştırılmaması gereken “sinir bozucu” dağınık cisimlerin bir listesini derliyordu. Messier listesinin 27. cismi, bugün M27 ya da Halter Bulutsusu olarak biliniyor. Bu bir gezegenimsi bulutsu; çekirdeğinde nükleer füzyon durduğunda Güneşimizin de üreteceği bulutsu türü. M27, gökyüzündeki en parlak gezegenimsi bulutsulardan biridir ve Vulpecula takımyıldızında dürbünle görülebilir. Yukarıda temsili renklerle gösterilen M27’den çıkan ışığın bize ulaşması yaklaşık 1000 yıl sürer. M27’nin fiziğini ve önemini kavramak, 18. yüzyıl biliminin çok ötesindeydi. Bugün bile M27 gibi iki kutuplu gezegenimsi bulutsularla ilgili pek çok şey gizemini koruyor. Buna, düşük kütleli bir yıldızın gazdan oluşan dış zarfını dışarı atan fiziksel mekanizma ve geride X-ışınlarında çok sıcak bir beyaz cüce bırakması da dahil.