Radyo dalgaları, görünür ışık gibi elektromanyetik ışımanın bir türüdür. Radyo teleskopları da bu sayede “görebilir”; aldıkları sinyaller, evrenin radyo görüntülerine dönüştürülür. Tek tek bakıldığında, en büyük radyo teleskoplarının bile görüşü optik teleskoplara kıyasla oldukça bulanıktır. Ancak radyo teleskop ağları sinyalleri birleştirerek çok daha keskin görüntüler üretebilir. Nitekim ABD’nin New Mexico eyaletindeki bir NRAO süperbilgisayarı ve VLBI (Very Long Baseline Interferometry) adı verilen teknik kullanılarak, Avrupa’daki radyo teleskop ağı (EVN) uzak gökadaların görüntülerini Hubble Uzay Teleskobu’ndan yaklaşık üç kat daha yüksek çözünürlükle elde etti. Tozu delip geçen sahte renkli EVN radyo görüntüleri, yukarıda ünlü Hubble Deep Field gökyüzü bölgesinin optik görüntüsündeki göreli konumlarına göre küçük pencereler halinde yerleştirilmiş durumda. (Optik görüntünün üzerine bindirilen sarı çizgiler, tek bir teleskoptan gelen radyo şiddeti eş-çizgileridir.) Her bir küçük penceredeki parlak kozmik radyo kaynağı bir gökadaya karşılık geliyor. Etkileyici olan şu ki, bu radyo kaynakları gerçek boyut olarak o kadar küçük görünüyor (çapları yaklaşık 600 ışık yılından daha az) ki, uzak derin alan gökadalarının merkezlerindeki büyük kütleli kara deliklerle ilişkili oldukları düşünülüyor.