Güneş’in koronası, enerjik yüklü parçacık akımlarından oluşan seyrek bir dış atmosferdir. Dünya’dan bakıldığında ise onu net biçimde görmek genellikle ancak tam Güneş tutulması sırasında mümkündür. Örneğin Hawaii’deki Mauna Kea’nın zirvesinden çekilmiş bu 1991 tarihli tutulma görüntüsü, gizemli koronanın zarif ve karmaşık yapılarıyla akımlarını yakalayan kısa ömürlü bir anlık kayıttır. Buna karşılık uzayda, aletler örtücü diskler kullanarak tutulmayı taklit edebilir ve Güneş’in kenarının ötesindeki koronayı çok daha kolay izleyebilir. Uzay tabanlı SOHO UCVS ile uzay mekiğiyle taşınan Spartan 201 deneylerinden gelen birleşik gözlemler, koronadaki parçacık rüzgârının yüksek hızlı bileşenini anlamada yakın zamanda önemli bir ilerlemeye katkı sağladı. Bu gözlemler, koronanın içinde manyetik dalgalar bulunduğuna dair kanıt ortaya koyuyor. Bu dalgalar, Güneş rüzgârı parçacıklarını adeta bir okyanus dalgasının sörfçüyü taşıması gibi ileri doğru itiyor. Daha da şaşırtıcı olanı, daha ağır yüklü parçacıklar manyetik dalgalar üzerinde sörf yaparak daha hızlı gidebiliyor. Oksijen iyonlarının saniyede 800 kilometreye varan hızlara ulaştığı bulundu; bu da Güneş rüzgârının çoğunu oluşturan daha hafif hidrojen iyonlarından daha hızlı.