Kozmik kartopları gibi, kabarık ve kuyrukluyıldız benzeri cisimler (ev büyüklüğünde ve büyük ölçüde su buzundan oluşan) Dünya gezegenini dakikada 5 ile 30 kez hırpalıyor olabilir. Tartışmalı bu kuramı, Dr. Louis Frank (U. Iowa) 1986’da NASA’nın Dynamics Explorer 1 verilerine dayanarak ortaya atmıştı. Kuram, yakın zamanda yayımlanan bir yaşındaki POLAR uzay aracı bulgularıyla da ayrıca destekleniyor. Güneş Sistemi’nde daha önce bilinmeyen bir cisim sınıfını temsil ettiği öne sürülen bu küçük, buzlu kuyrukluyıldızlar, üst atmosferde 970 ile 24.000 kilometre yüksekliklerde parçalanıyor. Bu yüzden Dünya yüzeyi için, hatta alçak Dünya yörüngesindeki uzay araçları için bile bir çarpma tehdidi oluşturmuyorlar. Yine de parçalanırken, kısa ömürlü bir su buharı bulutu izi üretiyorlar. Bu geçici, son derece yüksek irtifadaki bulutların izleri, Dünya’ya yakın çevreyi izlemek üzere tasarlanmış ve aşağı bakan uzay araçlarıyla saptanabiliyor. Yukarıda, Atlantik Okyanusu ile Batı Avrupa üzerinde 8.000 ile 24.000 kilometre yükseklikte buharlaşıp dağıldığı düşünülen böyle bir kozmik kartopunun olası izi görülüyor. Görüntü, 1996 Eylül’ünde POLAR’ın Visible Imaging System aygıtıyla 54 saniyelik pozda kaydedildi. Konum referansı için arka plana bir harita eklendi. Eğer Dünya’nın oluşum tarihinin tamamı boyunca kesintisiz sürmüşse, bu görece yumuşak kozmik kar sağanağı, bugün yaşamı besleyen okyanuslarımızın suyu için önemli bir kaynak olmuş olabilir. Hatta basit organik bileşiklerin kaynağı olması da mümkün.