Voyager 2'den Titania'nın Yakın Görünümü

İngiliz astronom Sir William Herschel, 1787'de Titania ve Oberon'u keşfetti (bugünden 210 yıl önce). Bunu yaparken Shakespeare'in A Midsummer Night's Dream eserini okumuyordu; Uranüs gezegeninin uydularını teleskopla ilk kez gözlüyordu. (Uranüs'ü de kendisi 1781'de keşfetmişti.) 24 Ocak 1986'da NASA'nın robot kâşifi Voyager 2, uzak Uranüs sistemini ziyaret eden tek uzay aracı oldu. Yukarıdaki görüntü, Voyager'ın Titania'ya ait en yüksek çözünürlüklü fotoğrafı. Uranüs'ün en büyük uydusu olan Titania'nın bu bileşik görüntüsü, 369.000 kilometre uzaklıktan kaydedilen iki kareden oluşturuldu. Buzlu ve kayalık bu dünyanın yüzeyi çarpma kraterleriyle kaplı görünüyor. Bazıları yaklaşık 1.600 kilometre uzunluğa ulaşan belirgin bir fay vadileri sistemi, terminatör (gölge çizgisi) yakınında hendek benzeri yapılar olarak seçiliyor. Vadilerin Güneş'e bakan yamaçlarında, kırağıyı temsil ediyor olabilecek çok yansıtıcı madde birikimleri görülebiliyor. Üst kısımdaki büyük çarpma krateri, Gertrude adıyla biliniyor ve çapı yaklaşık 290 kilometre. Altta ise 97 kilometre genişliğindeki fay vadisi Belmont Chasma, Ursula kraterinin içine doğru uzanıyor. Titania'nın çapı 1.600 kilometre.