Bilgi

Berrak mavi bir yaz göğü nihayet kararır; aceleyle arka bahçeye kurulan yeni teleskop da heyecanı ve merakı iyice artırır. Baba kendi kendine, "Çocuklar için aldım..." diye avunur; ama iki küçük oğlanın bulucuda parlak, ilk dördün evresindeki Ay’ı ortaya almaya çalışmasını da fazlasıyla telaşlı bir şekilde izler. Gecenin ilk hedefi bulunduğunda James netleme düğmesini çevirir ve bir anda susar. Sonra da, "Vay canına, tıpkı Apollo 13’teki gibi!" diye patlatır. Sıra küçük kardeşi Christopher’a gelir. James, kendi gözlem deneyimine dayanarak yardım etmeye hevesli, "Ay’ı görüyor musun?" diye sorar. Christopher da ağabeyinin coşkusunu paylaşır: "Evet, bütün çarpmaları da görüyorum!" Paylaştıkları manzara, Rhode Islandlı amatör astronomer Jim Hendrickson’ın Temmuz 1995’te kaydettiği, altı günlük bir Ay’ın yukarıdaki görüntüsünden pek de farklı değildi. Ay gecesiyle gündüzünü ayıran terminatör çizgisi boyunca gölgeler, tüm o çarpmaların açtığı göz alıcı kraterleri özellikle belirgin kılar.