İlk Düğme ve Asıl Haz…

İstisnasız her insanın hayatında en az bir kırılma noktası vardır ve daha fazla olması da olağandır. Mesele; bu kırılma noktasının mahiyeti, zamanı ve mekanı kadar söz konusu kırılmanın bizce ne denli içselleştirilip içselleştirilmediğidir. Yani gerçekten ihtiyaç duyulana, aranana ve rıza ile cuk diye oturtulup oturtulmadığıdır.

Eğer bu denge korunmaz ve bu sürece hazırlıklı yakalanılmaz ise söz konusu kırılma cidden adı gibi belimizi-bıkınımızı kırar geçer.

Fakat zaten bizde hazır olan ve kabına sığmayan bir arayışa ve taşmaya denk gelirse, işte o zaman yol bizimdir.

Kendi kaderimizi baştan yazamayız fakat yönetebiliriz. Çünkü hem toplumsal ölçekte sosyal hem de evrensel ölçekte hem her şeye etkiyen hem de her şeyden etkilenen biyolojik-kimyasal-fiziksel varlıklar olarak; yek pare, havada asılı ve salt bize bağlı bir kader yoktur. İyi ki de yok…

Bu zorlu süreçte yeni, yenilenmiş bir benlik yahut eski yaraları örten bir maske takıp takmayacağımız; kaderimizi yeniden yazmak veya yeniden doğuş olmasa da, bundan sonrasının irademiz ile ve yeri geldiğinde akıntıya karşı bile kürek çekip çekmeyeceğimiz yahut teslimiyet ile kendimizi akıntıya bırakıp bırakmayacağımız tamamen bir tercih meselesidir.

Emin olduğum şey şu: İlk düğme iradeden ve yeri geldiğinde akıntıya karşı bile kürek çekmekten yana doğru iliklendiğinde, diğer düğmeleri iliklemek hem sabır hem de emek ister ve fakat “ne denli kilolu olursak olalım”(gülücük) mutlaka ve düzenli olarak iliklenir.

Ya da ilk düğme teslimiyetten yana ve yanlış olarak iliklendiğinde, ne yaparsak yapalım ve “ne denli cılız olursak olalım” (gülücük) son düğme boşta kalır ve o boş düğme hep bir boşluk hissini yaratır. Katlanılması dayanılmaz bir boşluk hissi.

Dilimizde “elimden geleni” diye bir söz dizisi var. Muazzam bir söz dizisi. Yürüdüğümüz her yolu tamamlamayabiliriz ve fakat ve zira asıl haz ne yolda ne de menzilin kendisinde değil, aşkla çıktığımız yolculuğun kendisindedir. Sevgiyle…

��ğrencilerime ışığın doğrusal yayıldığını anlatırken "Öğretmenim, peki güneş ışığı nasıl odanın her yerini aydınlatıyor?" diye sordukları o anları hatırlattı bu soru bana 😊 Öncelikle sorunuzun net cevabı: Evet, X-ışınları elektromanyetik dalgalardır ve tıpkı görünür ışık gibi boşlukta ve homojen ortamlarda doğrusal (düz bir çizgi halinde) yayılır. Röntgen tüpünden çıkan primer (birincil) radyasyon, sadece tüpün üzerindeki özel bir pencereden dışarı yönlendirilir. Tüpün geri kalan tüm çevresi kurşun bir zırhla kaplı olduğu için, pencere haricindeki y��nlere giden primer ışınlar cihazın içinde emilir. Dolayısıyla, tüpün bakmadığı yönde primer radyasyona maruz kalmayacağınız bilgisi tamamen doğrudur.

Ancak işin içine madde girdiğinde fizik kuralları işlemeye devam eder. Primer ışın demeti hastanın vücuduna veya röntgen masasına çarptığında saçılan radyasyon (sekonder radyasyon) oluşur. Bu ışınlar, tıpkı duvara çarpan bir topun sekmesi gibi her yöne dağılır. Radyoloji çalışanları için asıl risk primer değil, bu saçılan radyasyondur. "Sekondere karşı çaremiz yok" sözü ise bir şehir efsanesidir! Bilim bize saçılan radyasyondan korunmak için temel ve ��ok güçlü kurallar sunar:

• Mesafe (Ters Kare Kanunu): Saçılmanın olduğu noktadan (hastadan) uzaklaştıkça, radyasyonun ��iddeti aradaki mesafenin karesiyle orantılı olarak hızla azalır. Yani mesafeyi 2 katına çıkarırsanız, aldığınız doz 4 kat azalır!
• Zırhlama: Kurşun önlükler, boyunluklar ve kurşun camlı paravanlar saçılan radyasyonu durdurmak için mükemmel bir kalkandır.
• Zaman: Işınlamanın yapıldığı ortamda geçirilen süreyi minimumda tutmak.

Radyasyon çalışanlarının bazen açık kapılarda veya taşınabilir cihazlarla hastanın hemen yanında çalışabilmesi, bu mesafeyi doğru ayarlamalarından ve görünmez kurşun paravanların veya önlüklerin arkasında olmalarındandır. Cihazı kullanan kişi g��venlik kurallarına, zırhlamaya ve mesafe kuralına uyduğu sürece mesleki olarak güvendedir. Merak etmeyin, bilimin olduğu yerde çareler tükenmez! 👩‍🏫✨