Zihin ve beyin arasında tanıdık bir ikilik vardır, oysa 'zihin' ve 'bilinç' kavramları genellikle kapalıdır: Burada her iki varsayımın da yanlış olduğunu savunmak isterim.

İlk olarak, 'zihin' ve 'beyin' terimlerini ele alalım. 'Beyin' açık bir şekilde tanımlamaya ihtiyaç duyulmadığında, 'zihin' daha çok bir gezi teli sunar. Normalde bu terim, nöronal devre ve kimyasalların biyolojik skalasından arındırılmış soyut havadar peri olaylarını ifade etmek için kullanılır. Ancak belirsiz zihinsel aktiviteden ziyade, 'zihin' beyin işlevinin kişisel yönleri için de kullanılır, çünkü 'aldırmıyorum', 'zihni genişlet', 'zihninizi geliştirin' vb. belki de 'zihin', 'kişilik' olarak adlandırdığımız şeye çok yakındır, ancak en büyük fark, kişiliğin üçüncü şahıs sahibinin gözünde olması, 'zihin' ise birinci şahıs perspektifidir, yani diğer insanların sizi yargıladığından ziyade, siz olmanın nasıl bir his olduğunu.

BEYİN

Fakat bu bireysellik nerede gizleniyor olabilir? Her ne kadar brüt yönlerdeki beyinler kişiden kişiye değişse de, kimin kibar, esprili, zalim ve yemek pişirmede iyi olduğuna dair hiçbir ipucu sunmazlar. Beynin nasıl organize edildiğini düşünelim. Her makro beyin bölgesinde tek bir izole tam fonksiyon yoktur. Örneğin, görmenin renk, hareket ve form işlemeye ayrıldığını biliyoruz ve buna karşılık görme fonksiyonu 30 beyin bölgesinde meşgul olabilir. Benzer şekilde, herhangi bir beyin bölgesi, prefrontal korteks gibi, birden fazla işleve katılabilir. Yani beyin bölgeleri, otonom birimler değil, beyin sahnesindeki bit oyunculardır. Her alanda nihayet sinapsta kaynayan karmaşık beyin devresi olduğunu biliyoruz. bunun karşısında bir kimyasal iletim sistemini çalıştırmak için gerekli olan tüm biyokimyasal bagajı buluyoruz: sırayla, bu enzimler, reseptörler ve alım mekanizmalarının bagajı gen ekspresyonunun sonucudur. Dahası, tüm vücudumuzda sadece 30 000 veya civarında gen olduğunu biliyoruz, böylece vücuttaki her bir gen bir sinaps için ayrılmış olsa bile, biri hala 10'a kadar çıkacaktır.10 ( beyindeki yaklaşık 10 15 bağlantı olduğu varsayılarak ). Böylece, otonom fonksiyonları en temel beyin fonksiyonu seviyesine (genler), en makroya - beyin bölgelerinden daha fazla bağlayamayız. Her iki durumda da manevra için çok az yer vardır ve bu nedenle beynin - zihnin - kişiselleştirilmesinin nasıl gelişebileceğini görmek zordur.

AKIL

Gelişmekte olan 'zihnin' fiziksel alt katmanını sağlamak için daha güçlü bir aday, ara seviyedir, beyin bağlantılarının kendisidir. Bu beyin bağlantıları sadece son derece dinamik olmakla kalmaz, aynı zamanda deneyimi de yansıtır. Beynin bu plastisitesi, bağlantıların büyümesinin beynin büyümesini açıkladığı ve gerçekten de hasarın telafisine izin verebildiği hayatın ilk birkaç yılında özellikle dikkat çekicidir. Yetişkin beyninde özellikle eğlenceli bir plastisite örneği Londra taksi şoförüydü ( Maguire et al , 2000), Londra sokaklarını ezberlemek ve nasıl gezinmek zorunda oldukları 'Bilgi' ile ünlüdür. Taksi şoförlerinde, hipokampüsün bir kısmı benzer yaştaki taksi olmayan şoförlerden daha büyüktür. Deneyimler, o zaman, beyin bağlantılarının gücüne ve genişlemesine yansır ve bu süreç, bağlantıların bize ne olduğunu o kadar zarif bir şekilde yansıtır ki, 'zihin' diyeceğim. Dolayısıyla, bir klon, yani özdeş bir ikiz olsanız bile, beyin hücresi bağlantılarının benzersiz bir konfigürasyonuna sahip olacaksınız.

BİLİNÇ

Şimdi 'zihni kaybetmeyi' veya 'zihni üflemeyi' düşünün. Sıklıkla aranan bu olaylar meydana geldiğinde hala bilinçli olduğumuz için, 'aklı' kelimeyi 'bilinç' ile karıştırmanın yanlış olduğunu öneririm. Sadece 'aklını kaçırmama' hakkında biraz daha düşün. Bu gibi durumlarda, birey artık kişiselleştirilmiş bilişsel perspektiflere erişmemektedir, dünyanın artık kişiselleştirilmiş bir anlamı yoktur ve bunun yerine kişi, gelen duyusal bilgilerin pasif alıcısıdır. Örneğin, bir rave katılımcısı için, soyut uyarımın gücünün (vuruş, müzik, ısı) baskın özellik olduğu tüm bilişsel içeriklerden arınmış bir dünyaya bir prim verilir. William James'in bebeğinin kafa karıştırıcı, uğultu karışıklığına geri dönmek gibi. Ancak, bilinç hâlâ geçerlidir. Beyin içinde ne olabilir? Açıkçası, genler değişmemiştir ve makro beyin bölgelerine ve hatta 'aklı' oluşturan fiziksel ve potansiyel bağlantılara sahip değildir: bunun yerine bağlantıların nasıl olduğu veya daha özel olarak nasıl erişilmediği .

Birinin durumları bu kadar dramatik bir şekilde değiştirebilmesinin tek yolu, çalışan beyin bağlantılarına ne kadar kolay veya başka bir şekilde eriştiğine ve dolayısıyla beynin içindeki kimyasallara bağlı olacağına kadar kaynar. Bu nedenle, bu ham duyusal bilinci düşünüyorsak, vericilerin bir andan diğerine ne yaptığını düşünmeliyiz. Vericiler en iyi nöronal devrenin temel parçası olarak düşünülür, çoğu zaman yanlışlıkla bir bilgisayara benzetilir; ancak bazı çok iyi bilinen vericilerin, özellikle aminlerin (serotonin, histamin, dopamin ve noradrenalin) ve kimyasal kuzeni asetilkolinin, beynin ilkel kısımlarından, neredeyse çeşmeler olarak, yüksek merkezler ( Woolf, 1996). Bu nöronların - 'küresel nöronlar' olarak adlandırılan dağınık projeksiyonları nedeniyle, modülatör bir fonksiyonda hareket edebildiklerini, yani nöronları hepsi ya da hiç sinyalleri iletmek yerine kırmızı alarma koyduklarını öğreniyoruz. Bu kimyasal sistemlerin ilkel ve yaygın yerleri göz önüne alındığında, uyarılma, uyku, uyanık ve rüya görmenin en temel işlevlerine katılmaları şaşırtıcı olmayabilir. Fizyolojik düzeydeki modülasyonun en ince etkilerinin, bu fenomenolojik aşamaları modüle etmek, hücreleri birlikte veya başka bir şekilde verimli bir şekilde çalışmaya yatkın hale getirmek için mükemmel çalıştığını öneririm. Modüle edici çeşmeler, örneğin ecstasy kullanımında olduğu gibi arızalanıyorsa, modülasyon normal kadar verimli olmayacak ve nöronal devreler çok hızlı bir şekilde birlikte çalışmayacaktır: çalışma düzenekleri daha küçük olabilir. Bu nedenle bu çalışma düzenekleri, bağlantıların sadece orada olmadığı küçük bir çocuğunkine benzeyebilir veya rüya görürken, güçlü bir duyusal uyarımın olmaması, çok geniş bir çalışma hücresi grubunu işe almayacaktır.

Dolayısıyla rüya görme, ecstasy alma ve çocukluk arasında bir ortaklık görmeye başlayabiliriz; Hatta dopamin sistemlerinde bir sapma olan ve gerçekten de zihinsel durum muayenelerinin psikotik ve rüya halleri ayırt edemediği şizofreni ekleyeceğim. Bilincin en temel biçimini etiketleyeceğim, anormal derecede küçük bir beyin hücreleri topluluğunun bu durumudur ( Greenfield, 2000 ). Gerçekten de, bilinci tamamen ya da hiç olmayan bir durum olarak değil, daha çok beyin büyüdüğünde büyüyen bir sönük anahtar gibi düşünebiliriz. Beynimizin kimyasal peyzajındaki geçici değişikliklere göre gerçekleştirilebilen veya gerçekleştirilemeyen bir durumdur. Buna karşılık, bu kimyasal manzara ruh halimize veya gerçekten de alınan ilaçlara göre değiştirilebilir.

Küçük bir montaj dünyasının tersi, önerebilirim, depresyon: burada, acil bir duyusal dünyanın pasif alıcısı olmak yerine, dış gri ve uzak görünüyor ve hasta kesilmiş hissediyor. Yine, bu durum amin çeşmelerinde, özellikle serotonin ve noradrenalinde bir bozulma ile ilişkili olacaktır. Depresyonda ağrının daha akut algılanması ilginçtir ( Affleck ve ark. , 1987 ), şizofrenide (küçük bir montaj modu) eşikler daha yüksektir ( Guieu ve ark. . 1994)). Bu nedenle, örneğin biyoritmlerde dalgalanmalar sırasında ortaya çıkan acı algısına karşı gizemli subjektif unsur, geçici bir nöronal montajdaki dalgalanma boyutuna atfedilebilir. Gerçekten de, en iyi bilinen analjezik olan morfin, rüya benzeri bir öfori sağlar ve hem endojen ensefalin reseptörleri yoluyla çalışma düzeneğinin büyüklüğünü azaltarak hem ağrı eksikliği hem de rüya benzeri bir durum üretmek için çalışıyor olabilir.

Dahası, ağrı algısını ve gerçekten de bilinci montajın büyüklüğü açısından görürsek, kimyasal olarak farklı olan, ancak hiçbiri daha az, işlevlerinde aynı olan farklı anesteziklerin etkilerini açıklar. İlginç bir şekilde, anestezik indüksiyonun erken durumları, belki de övgü öfori ile şizofreninin deliryumu arasında bir yerde küçük montaj dünyasının belirtileri ile ilişkili olmalıdır. Elbette bu, hem deliryum hem de hipereksitabilite gördüğümüzde anestezinin erken aşamalarında olan şeydir. Hatta küçük montaj dünyasıyla ilgili haz zevkinin, geçmişte eğlence fuarlarında azot oksit alınması gibi eter-frolic'ların neden bu kadar popüler olduğunu açıklayabileceği de söylenebilir.

SONUÇLAR

O zaman, 'bilinç', size göründüğü gibi gizemli, öznel, birinci şahıs dünyasının, başka kimsenin içine giremeyeceği bir dünya olduğu için 'zihin' den ayırt edilebilir. Bununla birlikte, aynı zamanda kişilik ve öz-bilinç kavramlarıyla da yakından ilişkili olabilen 'zihinden' ayrılabilir. Şaşırtıcı olan şey, normalde insanlık durumunun temel işaretinin, gün boyunca çevremizdeki dünyayı yorumlamak için zihni daha fazla veya daha az kullanmaktır: 'aklımızı kaybetmek' için çok uç örneklere gitmemiz veya 'aklımızı üfle' ama mümkün. Zihni ve bilinci tamamen farklı ama tamamen fiziksel beyinde kök olarak görürsek, yeni anlayışlarımız olabilir ve sadece zihinsel bozuklukları tedavi etmekle kalmayıp aynı zamanda insan mutluluğu ile ilgili en zor sorulara ulaşmanın yeni yollarını düşünebiliriz. Suyun şaraba nasıl dönüştürüldüğü - nöronların yumru ve öğütülmesi ile meclislerin daralması ve genişlemesi aslında öznel deneyime dönüşüyor - elbette tamamen başka bir hikaye.

BİR NÖROLOGUN SÖYLEMİYLE

Her gün beyin hastalığının zihinsel işlev bozukluğuna neden olduğunu gören çalışan bir nörologum. Temsilci Gabrielle Giffords'ı ele alalım. Eğer tam beyin işlevini tam olarak düzeltemezse, zihinsel durumları değişecektir ve merminin beynine zarar vermesinden önce yaptığı gibi Kongre'de işlev göremeyebilir. Merminin görünüşe göre daha fazla hasar vermesi durumunda, şu anda tamamen bilinçli olmayabilir. Umarım iyileşir. Bununla birlikte, ünlü bir Phineas Gage vakası, bir demiryolu sivri ucu ile beynin ön loblarına beyin hasarının ayık, çalışkan bir adamı bir somut haline getirdi. Aklı değişti çünkü beyni değişti. Bu sivri beyninden geçtikten sonra farklı bir insandı.

Bununla birlikte, birçok insan dualist olarak kalmanın temel nedeni, beyin fonksiyonunun bilinci tamamen açıklayabileceğine inanmanın imkansız bulmasıdır. Tüm nörotransmitterlerin reseptörlerini vurduktan ve tüm nöronların ateşledikten sonra, hala bilinç açıklamasının dışında kalan bir şey olduğunu düşünüyorlar. Dışarıda bırakılan şey, derler ki, belirli bir durumda olmak gibi bir şeyin bilinçli hissidir. Ayrıca, tüm dönen elektronlar, belirli bir nöronal konfigürasyonun neden kırmızıdan ziyade mavi görmemize neden olduğunu açıklayamaz. Duyduğum bir diğer itiraz da, "Ya ruhum?" Böylece bilinç, beyin fonksiyonu ile tam olarak açıklanamaz. Fakat bu doğruysa, bilinç nerede ve nedir?

Bir nörolog olarak, bilincin beynimizin bilgi edinme yeteneğinden (uyanık olma durumu) başka bir şey olmadığını ve bilgilerin içerdiği tüm içeriğin VE tüm bu bilgileri belleğe girip çıkarabildiğini iddia ediyorum. . Anahtar kelime "TÜMÜ". Tüm bunlara sahipseniz, mavi gökyüzünün ve kırmızı güneşin bilincindesiniz. O güzel gökyüzünün bilincinde olmak için başka bir şeye gerek yok. Benim görüşüm, beynin tüm bunları yapabilmesi ve bu nedenle işleyen bir beynin bilinçli bir zihinle özdeş olmasıdır. Bu beni dualist değil materyalist yapıyor. Önümüzdeki aylarda bu fikirleri keşfetmek istiyorum. Ne düşündüğünüzü, konumuma itirazlarınızı ve bu fikirlere karşı ve bu fikirlere karşı olan argümanlarınızı dinlemek istiyorum.