Her insan ölüm endişesi duyar. Korkudan biraz farklıdır bu. Endişeyi veya korkuyu yenmek için bence yaşam sırasında iyi bir şeyler yapıp ölsen bile arkandan o şeylerin iyi devam edebilmesini sağlamaya çalışmaktır. Bu manevi destek olabilir ki en önemlisidir. Örnek verecek olursam, bir anne ; kişinin çocukları olabilir ve çocukların babalarına ve kendilerine karşı saygılı ve destekçi olmasını sağlarsa anne, ölmeyi dert etmez o korkudan sıyrılabilir.

Toparlayacak olursam, yaşamın boyunca güzel şeyler yapmak seni o korkudan sıyırabilir diye düşünüyorum. Bunu da kibir yapmayarak, alçak gönüllü olarak sağlayabiliriz.

Tanatofobi, kişinin kendi ölümü veya ölme süreci korkusu ile karakterize edilen bir endişe şeklidir. Genellikle ölüm kaygısı olarak adlandırılır.

Pandemi'de bu kaygının arttığı gözlenmiştir. Hayat kalitenizi bozacak kadar rahatsız olunduğunda uzmana danışılması doğru olacaktır. Uzmanlar, birinin korkularının nedenini bulmasına ve gün içinde ortaya çıkan kaygılarla başa çıkmak için stratejiler geliştirmesine yardımcı olacaktır. Bazen sadece kaygı hakkında konuşmak bile kişinin korkularını daha fazla kontrol altında tuttuğunu hissetmesine yardımcı olabilir.

Korkuya teslim olmayarak!

Korku her insana özgü bir durum. Her insan öyle ya da böyle, sürekli ve ya geçici olarak bir şeyden, bir durumdan korkar. Bu bazen bir sınav olabilir bazen bir badire ve çoğu zaman ölüm olabilir.

Bence korkunun kendisinin kaynağı; gerek sınav gerek yaşanan badire gerekse ölüm vb. her şey için belirsizliğin kendisidir. Belirsizlik kor-ku-tur.

Bu bize aslında bir çıkış yolu da gösterir. Bilinmeyeni bilinir kılma uğraşı. Adı da bilimdir.

"Her bilim ile uğraşan tüm korkularından sıyrılır, bilim korkuları yok eder" iddiasında değiliz elbet. Fakat bilme eylemini önceleyen, araştıran, okuyan, bilimle bizzat uğraşan insan, bunu yapmayanın aksine, onu korkutan çoğu şeyin nedenini bilebilir ve önlemini alabilir.

Bilsek de önlemini alamayacağımız, önüne geçemeyeceğimiz korkularımız da var tabi. Bilme eylemi burada korkmamamız gerektiğini öğütlemez. Yaşamın sürdüğünü, bazı korkuların üstüne gidildiğinde zaferin mutlak olarak bizim olacağını örnekleri ile sunar. Yani korkmanın olağanlığının yanı sıra korkuya teslim olmamanın dayanaklarını ve önemini. Bu ölüm korkusu için de geçerli…

Ölüm korkusunu tümden aşan bilgeler de vardır diye düşünüyorum. Öyle bir yere bağlananından, beklenti ile hareket edeninden ve ötelere bel bağlayanından değil. Aksine; geldiği yere, eninde sonunda herkesin ve her şeyin "yıldız tozuna" dönüşeceğini bilip bundan da keyif almasını bileninden…

Korkuya, hayatımızı zehir edecek boyutlarda teslim olmamak lazım. Çünkü bulaşıyor. Fakat cesaretin daha hızlı bulaştığına defalarca (kıymeti var mıdır yok mudur bilemem fakat )tanığım…

Önemli not: (Böyle bir korkuyu, yaşamının olağan akışını olumsuz etkileyecek şekilde yaşayanlara da, bu işi bilimsel temellerle ele alan işinin uzmanlarına danışmasını mutlaka öneririm.)