Benim bildiğim kadarıyla antik yunan'da aki birçok filozof, maddi zenginliği bir erdem olarak görmüyor. Mesela sokrates para erdemin önünde değildir diye düşünüyor ve bu insanlar bilerek aslında lüksten kaçan basit bir yaşam sürüyorlardı. Bilgi ve düşünceye zaman ayırarak. Servet peşinde koşmaktan vazgeçiyorlar. Yani bu bilinçli bir tercih aslında. Ayrıca felsefe doğrudan kazanç sağlayan bir iş değil. O yüzden filozoflar zengin sınıflara öğüt verebilir, öğrenci yetiştirebilir ama bu onlar için yeterli gelir sağlamıyor. Ve o dönemde toplumlar genellikle savaş, ticaret veya pratik bilimler gibi gelir sağlayan faaliyetlerden daha çok ödüllendiriliyor. Felsefe, soyut düşünce ve etik sorgulamalarla ilgilendiği için ekonomik değerlerin düşük olduğu kabul ediliyor. Ve filozoflar çoğu zaman bağımsız düşünceyi korumak için sistemin sunduğu maddi güvenlikten feragat ediyorlar. Örneğin sütü, acılar ve bazı Hindistan filozofları gönüllü fakirlik ya da minimalizm yoluyla zihinsel özgürlüğü önemsiyorlar. Yani tamamen kendi tercihleri aslında bir bakıma.

Selamlar Ardil,

Filozofların çoğu, zenginlik peşinde koşmak yerine kendi oluşturdukları düşüncelerin tutarlığı, evreni anlama ve hakikati aramaya yöneldikleri için genellikle fakir yaşamışlardır. Her filozofta bu geçerli değildir kimisi aileden zengindir(kierkegaard) , kimisi kitaplarını satarak tütün parasını bile alamaz(marx) bunun en güzel örneğini Thales yaşamıştır:

Ahalinin biri Thales'e de aynı şekilde felsefenin yararsız bir uğraş olduğunu insanı yoksullaştırdığını söylediğinde Thales ahaliye felsefenin işe yaramaz olmadığını göstermek için astronomi bilgisini kullanarak yıldızları incelemiş ve o yıl iyi bir zeytin hasadı yapılacağını öngörmüştür. Sonrasında zeytinyağı preslerini önceden kiralamış, hasat zamanı geldiğinde büyük bir servet elde ederek isterse kolayca zengin olabileceğini kanıtlamıştır. Yani filozofların çoğu yoksullukla anılsa da, bazıları ya bilgilerini kullanarak zenginliği tadabilmiş ya da doğrudan varlıklı bir çevrede yetişmiştir.

Merhaba!

Soruyu dönem dönem incelediğimizde farklı sonuçlar çıktığını vurgulamamız gerekmektedir bu sebep dolayısıyla dönem dönem ele alacağım.

Antik Yunanda

Antik yunanda, filozofların fakir olanlarının geneli yaptığı işi para almaksızın yapmaktadır. Örneğin Sokrates, para karşılığı bilgi satan sofistlere karşı çıkmıştır ve sokaklarda karşılık beklemeksizin bilgilerini dağıtmaya çalışmıştır ve yaptığı işten para kazanmayı ayıplamış ve kınamıştır.

Ortaçağ Avrupasında

Ortaçağ avrupasında yapılan felsefi faaliyetleri yürüten kişiler din adamları idi bu sebep dolayısı ile yürütülen felsefi çalışmalar mistik/mistisizm üzerineydi ve bu akımı başlatan kişi ise "Plotinos" dur.

Bu dönemde filozofların fakir olmasının sebebi aslında dini inançlarına dayanırdı çünkü avrupada çoğunlukta olan din hristiyanlık idi bu sebep dolayısıyla filozoflar, din adamları fakir bir yaşamı tercih ediyorlardı çünkü tanrıya öyle yaklaşacaklarını düşünüyorlardı.

Modern Çağda

Modern çağda filozofların genel olarak fakir olmasının sebepleri ise felsefi bilginin üretilmesine olan ihtiyaç ve isteğin azalması dolayısıyla felsefeye ihtiyaç kalmamış ve filozofların çalışabildiği tek yer üniversiteler olmuştur bu sebeple filozoflar yalnızca üniversitelerde bir rekabet oluşmuş ve sonuç olarak birçok işsiz felsefeci ortada kalmıştır.