Nükleer Mezarlar: Dünyanın Radyoaktif Atıkları Gelecek Nesillerden Nasıl Saklanacak?

Kılıflı tabancaları olan üniformalı korumalar girişte duruyor ve ağır adımlarla geçişimizi izliyorlar. Önümüzde çorak metal vinçlerden, uykudaki baca yığınlarından ve terk edilmiş ekipmanlardan oluşan devasa bir harabe uzanıyor.

Büyük, terk edilmiş kırmızı tuğlalı bir binanın kalıntılarına doğru yürüyoruz. Beyaz tehlikeli madde giysilerimiz ve ağır çelik burunlu çizmelerimiz yürümeyi zorlaştırıyor. Ellerimiz çift katlı eldivenlerle kaplı, yüzümüz partikül filtreli bir solunum maskesi ile korunuyor. Açıkta bir santimetre bile etimiz kalmamış durumda.

Binanın kasvetli iç kısmına baktığımızda, kafa fenerimizin ışığı paslanarak turuncuya dönmüş makineleri ve fıçıları aydınlatıyor. Yakındaki bir duvarda, ortasındaki siyah bir dairenin üç siyah kanatla çevrelendiği sarı bir uyarı işareti, bize içeride pusuya yatmış tehlikeyi hatırlatıyor.

Maskemizin ardındaki kendi nefes alışımızın sesi dışında, duyabildiğimiz tek şey Geiger sayacımızın (İng: "Geiger counter") patlayan mısırları andıran çatırtısı.

Bristol Üniversitesi'nde malzeme profesörü ve Birleşik Krallık Hükûmeti Nükleer Tehdit Azaltma Ağı'nın (İng: "Nuclear Threat Reduction Network") başkanı olan Tom Scott gibi nükleer araştırmacılar için Prydniprovsky Kimya Fabrikası'na girmek tam olarak böyle bir his.

Prydniprovsky, bir zamanlar orta Ukrayna'daki Kamianske'nin eteklerinde bulunan büyük bir Sovyet malzeme ve kimyasal işleme tesisiydi. Tesis 1948 ile 1991 yılları arasında uranyum ve toryum cevherini işleyerek konsantre hâle getirdi ve on milyonlarca ton düşük seviyeli radyoaktif atık üretti.

Sovyetler Birliği dağıldığında, Prydniprovsky terk edildi ve bakımsızlıktan harabeye döndü. Dr. Scott bu durumu şöyle açıklıyor:

Binalar etkileyici derecede korkunç ve zayıf kalplilere göre değil. Zemindeki devasa delikler gibi fiziksel tehlikelerin yanı sıra, ışık veya güç de yok. Tabii ki radyolojik tehlikeler de var. Çok yakın bir zamana kadar Ukrayna Hükûmeti bölgede neler olup bittiğine dair hiçbir fikre sahip değildi, bu nedenle yüksek radyasyon seviyeleri ve zemin kirliliği hakkında endişeler vardı.

Radyasyon seviyelerinin insanlar için çok yüksek olduğuna karar verildiğinde, Scott içeri robotları gönderiyor. Prydniprovsky'de bu görev, Boston Dynamics tarafından geliştirilen ve "Spot" takma adıyla bilinen robotik bir köpeğe aitti.

Radyasyon sensörleriyle özelleştirilmiş Spot, kauçuk çoraplar giyiyordu. Bunlar yüzmeye gittiğinizde siğillerinizin yayılmasını önlemek için kullandığınız türden çoraplardı ama bu kez radyoaktif maddelerin robotun ayaklarına yapışmasını engellemek için giydirilmişlerdi.

Spot etkinleştirildikten sonra daha fazla keşif yapmak için binanın içine doğru koşturdu. Ortamın üç boyutlu bir görüntüsünü oluşturmak ve bölgedeki radyasyonu tam olarak tespit etmek için ışık tespiti ve uzaklık tayini (İng: "light detection and ranging" veya kısaca LIDAR) sistemini kullandı.

Scott ve ekibi endüstriyel nükleer arkeologlar olarak biliniyorlar. Ekip, dünya çapındaki tesislerde bulunan "miras" (geçmişten kalan) radyoaktif atıkları bulmak, karakterize etmek ve miktarını belirlemek için çalışıyor. Scott, tehlikenin boyutunu şu sözlerle vurguluyor:

Yüksek seviyeli radyoaktif atıklar, insanların çok yaklaşması hâlinde onları hasta etmeye yetecek kadar önemli miktarda radyasyon yayar. Bu atıkların bir kısmı çok uzun süreler boyunca tehlikeli derecede radyoaktif kalacaktır; bu da hiçbir zarar gelmediğinden emin olmak için fiziksel olarak insanlardan ve çevreden uzak tutulması gerektiği anlamına gelir.

Ancak 1940'lardan bu yana biriken bu tür miras atıkları bulmak, zorluğun sadece bir kısmı. Bulunduktan sonra, artık bir tehdit oluşturmayacak kadar uzun süre izole edilmeli ve depolanmalıdır. Bu hiç de kolay bir iş değil. Scott, mevcut durumu şöyle özetliyor:

Şu anda yüksek seviyeli atıklarımızı yer üstünde güvenli ve korumalı tesislerde depoluyoruz. Binalar ve beton yapılar sonsuza kadar dayanamayacağı için bu tür tesislerin sık sık yenilenmesi gerekiyor.

Ne var ki hâlihazırda var olan nükleer atıkların güvenli bir şekilde depolanması sorunun sadece başlangıcı. Dünyanın fosil yakıtlardan uzaklaşıp düşük karbonlu alternatiflere yönelmesiyle birlikte, nükleer enerji üretiminin artması bekleniyor. Bu da çok daha fazla atık üretileceği anlamına geliyor.

Günümüzde nükleer enerji, yaklaşık 440 güç reaktörü ile küresel elektriğin yaklaşık %9'unu sağlıyor. Ancak 2125 yılına gelindiğinde sadece Birleşik Krallık'ın 4,77 milyon metreküp paketlenmiş radyoaktif atığa sahip olacağı tahmin ediliyor. Bu, 1.900 Olimpik yüzme havuzunu doldurmaya yetecek devasa bir miktar.

Dolayısıyla dünyanın hem eski hem de yeni nükleer atıklar için daha fazla güvenli depolama alanına ihtiyacı var. Üstelik bunlara çok hızlı bir şekilde ihtiyacımız var.

Güvenli Alanlar Arayışı

Birleşik Krallık'ta günümüzde nükleer atıkların çoğu İngiltere'nin kuzeybatısındaki Cumbria'da bulunan Sellafield'e gönderiliyor. Burası yaklaşık 11.000 çalışanı, kendi kara yolu ve demir yolu ağı, kontamine giysiler için özel bir çamaşırhane hizmeti ve özel, silahlı bir polis gücü olan devasa bir tesis.

Sellafield, dünyadaki diğer tüm tesislerden daha fazla radyoaktif atığı işliyor ve depoluyor.

Ancak büyük bir kısmı Somerset'te inşa edilmekte olan yeni nükleer santralden gelecek olan daha fazla tehlikeli madde yolda. Buna ayak uydurabilmek için uzmanlar çok daha tuhaf olan başka bertaraf etme çözümleri arıyorlar.

Bu durum, tüm dünyadaki nükleer ajanslar için büyük bir zorluk teşkil ediyor. Nükleer atıkların uzaya fırlatılması gibi bazı tuhaf fikirler de dâhil olmak üzere her türlü teklif ileri sürüldü (ancak fırlatma sırasındaki olası bir arızanın gezegeni nükleer enkaz yağmuruna tutma riski, bu teklifin destekçilerini susturdu).

Şimdiye kadarki en makul çözüm, atıkları özel konteynerlere koymak ve onları jeolojik bertaraf tesislerinde (İng: "geological disposal facilities" veya kısaca GDF) yerin 200 ile 1.000 metre altında depolamaktır. Sonunda bu tesisler insan girişini engellemek için kapatılacak ve mühürlenecektir.

Bu "nükleer mezarlar", uzun vadede en güvenli ve en sağlam seçenek olarak öne çıkıyor ve gelecek nesillerin üzerindeki yükü en aza indiriyor. Birleşik Krallık Nükleer Atık Hizmetleri'nde tasarım yetkilisi olan Dr. Robert Winsley, bu konudaki uluslararası fikir birliğini şu şekilde aktarıyor:

Birleşik Krallık'ta eski atıklarımızın hacimce yaklaşık ?'ı yüzey tesislerinde bertaraf edilebilir, ancak şu anda bertaraf tesisine sahip olmadığımız yaklaşık 'luk bir kısım var. Bunun çözümü uluslararası alanda jeolojik bertaraf tesisleri olarak kabul ediliyor. Envanterimizdeki radyoaktif malzemenin yaklaşık ?'ının ilk 1.000 yıl civarında bozunacağını tahmin ediyoruz. Ancak bu envanterin bir kısmı on binlerce, hatta yüz binlerce yıl boyunca tehlikeli kalmaya devam edecek. Jeolojik bertaraf tesisleri, sağlam kayaların doğal bariyeriyle birlikte çalışmak üzere tasarlanmış bariyerler kullanır. Bu çoklu bariyer yaklaşımı atığı izole edip hapseder ve hiçbir radyoaktivitenin zarar verebilecek seviyelerde yüzeye geri dönmemesini sağlar.

Peki bu radyoaktiviteyi yeraltında nasıl tutacağız? Radyoaktif atıklar tipik olarak düşük, orta veya yüksek seviyeli atıklar olarak sınıflandırılır.

Yerin derinliklerinde bertaraf edilmeden önce yüksek seviyeli atıklar, vitrifikasyon (İng: "vitrification") olarak bilinen bir süreçle cama dönüştürülür. Ardından bakır veya karbon çeliğinden yapılmış metal kaplarda paketlenir. Orta seviyeli atıklar tipik olarak paslanmaz çelik veya beton kaplarda ambalajlanır, daha sonra sağlam bir kayaya yerleştirilir ve etrafı kil, çimento veya kırık kayalarla çevrilir.

Ancak bu süreç henüz kesinleşmiş değil. Korozyona karşı dirençleri nedeniyle kaplar için titanyum ve nikel bazlı alaşımlar gibi diğer malzemeler de değerlendiriliyor.

Bu arada Kanada'daki bilim insanları aynı seviyede koruma sağlarken daha az yer kaplayan kaplar üretmelerine olanak tanıyacak ultra ince bakır kaplamalar geliştirdiler.

Kaya Gibi Sağlam Temeller

Savaşlar ve doğal afetler (jeolojik olarak konuşursak "kısa vadeli zorluklar") gibi olaylara dayanabilecek ana kayaya sahip tesisler bulma arayışı da devam ediyor. Bu bölgelerin, nükleer atıkların artık risk oluşturmayacağı binlerce yıl boyunca dramatik bir şekilde değişmeyecek yapıda olması gerekiyor. Edinburgh Üniversitesi'nde karbon yakalama ve depolama profesörü olan Stuart Haszeldine, bu konudaki bir yanılgıya dikkat çekiyor:

Hiç değişmeyen bir ortam aradığımız gibi bir yanılgı var ama gerçek şu ki gezegen çok yavaş da olsa değişiyor. Bizim neslimiz, radyoaktif kirliliği veya gelecekteki bir milyon yıla kadar insanların ve hayvanların buna maruz kalmasını önlemek için atıkları çok derine gömmenin bir yolunu bulmalıdır.

Bunu başarmak için söz konusu tesisin ideal olarak deniz seviyesinin altında olması gerekir. Eğer deniz seviyesinin üzerindeyse, tesisin etrafındaki kayalardaki çatlaklardan sızan yağmur suyu radyoaktif hâle gelebilir ve sonunda bir yolunu bulup denize ulaşabilir.

Bu radyoaktif tatlı su, daha yoğun olan tuzlu suyla buluştuğunda yukarı doğru yüzerek üstteki sudaki her şey için risk oluşturur.

Bir diğer zorluk da kabaca her 100.000 yılda bir gerçekleşen gelecekteki buzullaşmaları tahmin etmektir. Böyle bir dönemde bugünkü manzarada vadileri yaran buzullara benzer yapılar yeniden oluşabilir; ana kayada yeraltı bertaraf tesisini delebilecek yeni çukurlar açabilirler. Dr. Haszeldine, geçmişin anlaşılmasının önemini şöyle vurguluyor:

Doğru ve güvenilir gelecek tahminleri, geçmişi ne kadar iyi anladığınıza bağlıdır. Tipik olarak depo güvenlik değerlendirmeleri bir milyon yıllık bir zaman dilimini kapsar ve yönetmelikler bir jeolojik bertaraf tesisinin önümüzdeki bir milyon yıl boyunca milyonda birden daha az insan ölümüne neden olmasını gerektirir. Keşif çalışmaları, radyoaktif atıkları tutmak için en iyi tek bir alanı değil, bu yönetmelikleri yerine getirecek kadar iyi bir alanı arar.

Gizlenme Yerleri

Amerika Birleşik Devletleri 2002 yılında, Las Vegas'ın yaklaşık 160 kilometre kuzeybatısındaki Nevada'da yer alan Yucca Dağı'ndaki sönmüş bir süper yanardağda nükleer mezar inşasını onayladı.

Araştırmalar, gelecekteki bir volkanik patlamanın planlanan depoyu bozma ihtimalinin yılda 63 milyonda bir olduğunu tahmin ediyordu. Dolayısıyla tesisin inşasının devam etmesini engelleyen şey, radyoaktif bir volkanik patlama potansiyeli değildi.

Bunun yerine projeye karşı çıkanlar, tesisin bir fay hattına çok yakın olmasından duydukları endişeleri dile getirdiler ve 2011 yılında ABD Kongresi projenin finansmanını durdurdu. O tarihten bu yana, tüm ABD nükleer santrallerinden çıkan atıklar ülke genelindeki 93 tesiste, yüzeydeki çelik ve beton fıçılarda birikmektedir.

Ancak diğer bölgeler daha şanslıydı. İsveç'te 2030'larda hazır olması beklenen bir nükleer mezarın inşasına 2024 yılında başlandı. Bu arada Finlandiya'da Onkalo (Fince'de "mağara" veya "oyuk" anlamına geliyor) adı verilen bir tesisteki dünyanın ilk nükleer mezarı, kapılarını atıklara açmanın eşiğinde. Haszeldine, Onkalo'daki durumu şöyle özetliyor:

Onkalo'da pek çok kırıklı kaya olmasına rağmen, jeologlar su akışını çözmek için bölgeyi dikkatle incelediler. Peyzaj topoğrafyasının az olması nedeniyle suyu yeraltının derinliklerine iten hiçbir etken yok; bu nedenle su katmanları yüz binlerce yıldır hareket etmemiş durumda.

Ocak 2025'te Birleşik Krallık Hükûmeti, şu anda Sellafield'da depolanan 140 tonluk radyoaktif plütonyumu kalıcı olarak bertaraf etme planlarını duyurdu. Enerji Bakanı Michael Shanks yaptığı açıklamada, plütonyumu yeraltının derinliklerine, "ulaşılamayacak bir yere" koyma planlarına atıfta bulundu.

İngiltere ve Galler'deki üç potansiyel alan Nükleer Atık Hizmetleri tarafından araştırılırken, Haszeldine'nin doktora öğrencilerinden biri bağımsız olarak Cumbria açıklarında dördüncü bir alanı inceliyor. Açık deniz alanının (buzul zaman çizelgelerinde bile) hidro-jeolojik olarak istikrarlı olduğu görülüyor, ancak bunun inşası pahalı ve mühendisliği zor olacaktır. Winsley, mevcut duruma dikkat çekiyor:

Şu anda Birleşik Krallık'ın nükleer atıklarının yaklaşık u'i 20 tesiste depolanmış durumda. İnsanlar, Birleşik Krallık'ın neresinde olurlarsa olsunlar en tehlikeli radyoaktif atıklardan asla uzakta olmadıklarını duyduklarında şaşırıyorlar. Bizim görevimiz bu radyoaktif atıkları daha kısa sürede, kalıcı olarak güvenli hâle getirmektir.

Nükleer mezarlar için kazılmış tünellerin inşası pahalı olsa da gömülmesi gereken atık hacmi aslında oldukça küçüktür. Bu nedenle petrol ve gaz rezervlerine ulaşmak için kullanılan yönlü sondaj teknolojisini uyarlayan yeni bir "derin izolasyon" yaklaşımı da değerlendiriliyor.

Temel olarak bu yöntem, bazı radyoaktif sızıntıları emebilen ve çatlaklar oluşursa kendi kendini kapatabilen killi kaya tabakasına yatay sondaj delikleri açılmasını içeriyor. Nükleer reaktörlerden çıkan kullanılmış yakıt çubuklarını içeren bertaraf kutuları bu deliklere yerleştirilebilecek.

Bu potansiyel olarak daha basit bir çözüm ve kimsenin yeraltının derinliklerindeki farklı kaya katmanları boyunca tüm bir büyük tünel ve oda ağı kazmasını gerektirmiyor.

Derin izolasyon yaklaşımı, bir nükleer mezar inşa etme maliyetinin üçte birinden daha azına mâl oluyor ve daha küçük alanlar kullanıyor; ancak bir şeyler ters giderse kutuları geri çıkarmak çok daha zor oluyor.

Yine de daha küçük nükleer ülkeler için uygun bir seçenek olarak görülüyor ve Teksas'taki Derin Sondaj Deliği Gösteri Merkezi'nde (İng: "Deep Borehole Demonstration Center") daha fazla saha testi yapılmak üzere 2025 başlarında ikinci bir prototip üretildi.

İçeri Hapsedilen Tehlike

Radyoaktif atık denildiğinde muhtemelen aklınıza parlayan çubuklar ya da içi yeşil sızıntıyla dolu, üzeri uyarı sembolleriyle kaplı petrol varilleri geliyordur.

Aslında plütonyum oksit (nükleer reaktörlerin bir yan ürünü), kimyasal bileşimine bağlı olarak renk değiştiren bir toz olarak depolanır. Fakat araştırmacılar bu maddeyi uzun süreli bertaraf etmeye hazır hâle getirmek için kimyasal ve fiziksel formunu değiştirmenin yollarını araştırıyorlar.

Sheffield Üniversitesi'nde Dr. Lewis Blackburn ve ekibi, plütonyumu içine hapsetmek üzere özel seramik malzemeler geliştiriyor. Seramiğin sıkıca sıralanmış yapısındaki atomların plütonyum atomlarıyla yer değiştirmesi, radyoaktif parçacıkları "içeri hapsediyor".

Bunu güçlü, sıkıca dokunmuş metal tellerden yapılmış zincir bağlantılı bir çit gibi düşünün: Araştırmacılar, bu tellerin bir kısmını tehlikeli radyoaktif parçacıklarla değiştirmeye ve onları hâlâ güçlü olan yapının içine hapsetmeye çalışıyorlar.

Bilim insanları, Dünya'nın oluşumundan arta kalan zirkonolit ve piroklor gibi eski doğal minerallerin bu seramik hapishanelerde "tel" olarak kullanılacak sentetik versiyonlarını üretmeye çalışıyorlar.

Milyarlarca yıl boyunca bu mineraller çevreye açık kalmış, doğal ayrışmaya, suya, mikrobiyal faaliyetlere ve sıcaklık değişimlerine maruz kalmışlardır; bu nedenle araştırmacılar bunların sağlam maddelerden yapıldığını biliyorlar.

Bilim insanları sentetik versiyonlarının da eşit derecede dayanıklı ve korozyona dirençli olup olmadığını test etmek için, onlara saatlerce yüksek enerjili iyon ışınları ateşliyor (radyasyon hasarını simüle etmek için) ve aynı zamanda onları düşük kuvvetli aside maruz bırakıyorlar. Dr. Blackburn, yapılan testlerin önemini şu şekilde açıklıyor:

Bu testler, söz konusu malzemelerin çok uzun bir zaman ölçeğinde nasıl davranacağını düşündüğümüze dair bir resim oluşturuyor. Plütonyum 239'un yarı ömrü yaklaşık 24.100 yıldır ancak asıl gereklilik bir seramiği bir milyon yıla kadar bu durumda tutmaktır. Temel olarak sonsuza kadar dayanacak malzemeler tasarlamaya çalışıyoruz. Bir milyon yıl sonra insanların buralarda olacağını sanmıyorum, dolayısıyla yaptığımız işin insanlıktan daha uzun ömürlü olması gerekiyor.

Saklambaç Oyunu

Ancak uygun bir yer bulduktan ve radyoaktif malzemeyi içine güvenle gömdükten sonra bile, gelecek nesilleri içeride neyin saklı olduğu konusunda uyarmanız gerekir.

Sorun şu ki, insanlar bir milyon yıl sonra hâlâ var olsalar bile, torunlarımızın konuşacağı dillerin ya da kullanacakları sembollerin bugünküne benzeyeceğinin hiçbir garantisi yok.

Japonya'da gelecek nesilleri depremlerden sonra yüksek yerler bulmaları konusunda uyaran 1.000 yıllık "tsunami taşları", savunmasız alanlarda inşaat yapılmasını engellemekte başarısız olmuştur.

Bugün kullandığımız radyasyon sembolü bile (sarı bir arka plan üzerinde siyah kanatlarla çevrili siyah daire) evrensel olarak tanınmıyor. Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı (İng: "International Atomic Energy Agency") tarafından yapılan bir araştırma, küresel nüfusun yalnızca %6'sının bu sembolün ne anlama geldiğini bildiğini ortaya koymuştur.

Bu nedenle bilim insanları nükleer mezarlar hakkında gelecek nesilleri uyarmanın başka yollarını bulmak için sanatçılardan antropologlara, kütüphanecilerden dilbilimcilere ve heykeltıraşlardan bilimkurgu yazarlarına kadar herkesle birlikte çalışıyorlar.

Yucca Dağı'ndaki tesise ilişkin planlar terk edilmeden önce sunulan öneriler arasında kütüphaneler, zaman kapsülleri ve yere çakılan kazıklar da dâhil olmak üzere fiziksel işaretleyiciler yer alıyordu.

Onkalo'da ise panel, kazıkların yanı sıra Güneş tarafından aşılamayacak kadar sıcak derecelere kadar ısıtılacak devasa bir siyah granit levha önermiştir.

Daha tuhaf fikirler arasında, dilbilimci Thomas Sebeok'un nükleer folkloru aktaracak bir "atomik rahiplik" (nesiller boyu din adamlarının binlerce yıldır kendi inançlarının öğretilerini aktardığına benzer bir şekilde) önerisi de yer almıştır.

Peki ama neden insanlara güvenelim? Radyasyona maruz kaldıklarında bir şekilde renk değiştirecek (veya biyolüminesans özelliğinden yararlanılabilirse parlayacak) genetiği değiştirilmiş canlılar olan "ışın kedileri" (İng: "ray cats") fikri de öne sürülmüştür.

Ateş püskürten bir ejderha kadar korkutucu olmayabilir ama parlayan bir kedi gelecek nesillerin yoluna çıkarsa, muhtemelen daha fazla ilerlemeleri konusunda iki kez düşünmelerine neden olacaktır. İsveç'teki Linköping Üniversitesi'nden doktora sonrası araştırmacı Thomas Keating, farklı bir yaklaşımı savunuyor:

Bazı uzmanlar, yapabileceğimiz en güvenli şeyin depoların varlığını tamamen unutmak ve meraklı 'hazine avcılarını' cezbedebilecek herhangi bir işaret bırakmamak olduğunu düşünüyor. Şimdiye kadar insanları bir mahzene girmemeleri konusunda uyarmaya yönelik her girişim başarısız oldu. Antik Mısır mezarları, tehlike mesajlarının sonraki nesiller tarafından kasıtlı olarak veya yanlışlıkla göz ardı edildiği yerlerin bir örneğidir. Nükleer depoların anısını aktarmak eşsiz bir problemdir; daha önce hiç kimse böyle bir şeyi başaramadı.

Bazıları gelecekteki nükleer mezarların aktif olarak unutulmasını desteklese de Scott gibi araştırmacılar hâlâ herkesin çoktan unuttuğumuz nükleer tesisleri hatırlamasını sağlamaya çalışıyorlar. Bu adeta bir nükleer "saklambaç" oyunu gibidir; ancak riskler çok yüksektir ve hataya yer yoktur.

Kamianske'deki Prydniprovsky Kimya Fabrikası'nda geçirdiği zamanı düşünen Scott, radyoaktif atık avının sona erdiğini hatırlıyor.

Robot köpek Spot karanlıktaki macerasından dönmüştü ve kauçuk çoraplarının dikkatlice çıkarılıp güvenli bir şekilde atılması gerekiyordu. Dünyanın giderek artan nükleer atık stokları gibi onların da acilen bir eve ihtiyacı vardı.

Şu anda nükleer mezarlar bizim için en iyi seçenek olarak duruyor; ancak bu, nükleer teknolojiden elde edilen faydaların silinip gitmesinden çok sonra, insanlığın binlerce yıl boyunca omuzlaması gereken ağır bir yüktür. Scott, kişisel görüşünü şu şekilde dile getirerek sözlerini tamamlıyor:

Benim kişisel görüşüm, gelecek nesillerin bir jeolojik bertaraf tesisini unutmasına izin vermememiz gerektiği yönünde. Bu malzeme hem tehlikeli hem de daha uzun zaman ölçeklerinde potansiyel olarak çok değerlidir. İnsanlara onun varlığının hatırlatılması gerekiyor.