Mizofoninin Anksiyete ve Depresyonla Genetik Bağlantıları Olduğu Gösterildi!

Çoğumuz biri kara tahtaya tırnaklarını sürttüğünde rahatsız hissederiz. Mizofoniden mustarip kişiler ise höpürdetme, horlama, nefes alma ve çiğneme gibi seslere karşı benzer derecede yoğun bir rahatsızlık hissedebilirler.

Yakın zamanda yapılan bir derleme mizofoninin daha önce düşünülenden daha yaygın olduğunu ve Avrupa'da yapılan araştırmalar ise bu durumun anksiyete, depresyon ve TSSB ile aynı genetik temelleri paylaştığını ortaya koydu.

Amsterdam Üniversitesi'nde psikiyatrist olarak çalışan Dirk Smit ve meslektaşları, Psikiyatrik Genomik Konsorsiyumu, UK Biobank ve 23andMe veritabanlarından elde edilen genetik verileri analiz ederek, kendini mizofoni hastası olarak tanımlayan kişilerin bazı psikiyatrik bozukluklarla ilişkili genlere sahip olma olasılığının daha yüksek olduğunu tespit etti.

Benzer şekilde, tinnitus (kulaklarda sürekli ve tiz bir çınlama) hastalarında da depresyon ve anksiyete gibi psikolojik semptomların görülme olasılığı da daha yüksektir.

Smit, TSSB yatkınlığı hakkında ise PsyPost'tan Eric W. Dolan'a şunları söylüyor:

Mizofoni ile TSSB genetiği arasında bir örtüşme vardı. Bu, TSSB'ye duyarlılık kazandıran genlerin mizofoni olasılığını da artırdığı anlamına geliyor ve bu da her ikisini de etkileyen ortak bir nörobiyolojik sisteme işaret ediyor olabilir. Bu da TSSB için kullanılan tedavi tekniklerinin mizofoni için de kullanılabileceğini gösterebilir.

Bu, mizofoni ve bu diğer durumların mutlaka ortak mekanizmalara sahip olduğu anlamına gelmez, sadece bazı genetik risk faktörlerinin benzer olabileceği anlamına gelir.

Önceki araştırmalar, mizofonisi olan kişilerin yaşadıkları stresi içselleştirme olasılıklarının daha yüksek olduğunu ortaya koymuştu. Smit ve ekibinin geçen yıl yayınlanan araştırması da bunu destekleyerek mizofoni ile endişe, suçluluk, yalnızlık hissi ve nevrotiklik gibi kişilik özellikleri arasında güçlü bağlantılar olduğunu gösterdi.

Tetikleyici seslere verilen tepkiler ise rahatsızlık ve öfkeden günlük yaşamı etkileyebilecek boyutta stres yaşamaya kadar değişebilir.

Smit ve ekibi bunu şöyle açıklıyor:

Mizofoninin öfkenin davranışsal bir ifadesi olmaktan ziyade, kişinin hissettiği rahatsızlık ve öfkeden kaynaklanan suçluluk duygusuna dayandığı ileri sürülüyor.

Otizm Spektrum Bozukluğu (OSB) olan kişilerin mizofoni yaşama olasılığı ise daha düşük. OSB'li kişilerin seslere karşı toleransları azaldığı için bu aslında beklenmedik bir durum.

Araştırmacılar makalelerinde şöyle söylüyor:

Sonuçlarımız, mizofoni ve OSB'nin genomik varyasyon açısından nispeten bağımsız bozukluklar olduğunu gösterdi. Bu durum, çoğunlukla kişilik özelliklerinin belirlediği tetikleyici seslere karşı öfke veya diğer olumsuz duyguların koşullandırılmasıyla karakterize başka mizofoni biçimlerinin var olma olasılığını da artırıyor.

Smit ve arkadaşları, verilerinin çoğunlukla Avrupa'dan olduğunu, dolayısıyla aynı bağlantıların farklı popülasyonlarda ortaya çıkmayabileceğini belirtiyor. Dahası, veri örneklerinde mizofoni tıbbi olarak teşhis edilmemiş, yalnızca kişiler tarafından bildirilmiş ve bu da sonuçları çarpıtabilir.

Sonuç olarak bu çalışma, mizofoninin temelindeki biyolojik mekanizmayı bulmak için yapılacak yeni araştırmaların nereye odaklanabileceğine dair ipuçları sağlıyor.