Otostopçu Parmağı Genetik Mi?

Gerçek Taraflar

Otostopçu parmağına neden olan genetik bir altyapı söz konusudur.

Sahte Taraflar

Temel Mendelyen genetik yasaları, bu fiziksel özelliği tek başına açıklamak için yeterli değildir. İnsanlar "otostopçu parmağı olanlar" ve "olmayanlar" diye iki gruba ayrılamaz. Bu iki kutup arasında kademeli bir geçiş, bir dağılım söz konusudur.

İddianın Kökeni

Bu tip fiziksel özellikler, Mendel Genetiği'ni anlatmak için genel geçer örnekler olarak sunulmaktadır. Çoğu zaman bu özelliklerin altında çok daha karmaşık genetik süreçler yatar. Bu süreçlerin göz ardı edilmesi, birçok fiziksel özelliğin tek bir genin varlığına veya yokluğuna (veya bu genin spesifik bir aleninin bulunma durumuna) indirgenir. Hata, buradan doğar.

Bilgiler

Bu konudaki son nokta, oldukça kolay bir şekilde, 1949 yılında konmuştur. Harris ve Joseph, yaptıkları araştırmada 294 bireyin birinci ve ikinci falanj kemiklerinin X-ışını görüntülerini almıştır. Araştırma sonucunda türümüz içeriside normal bir genetik dağılım görülmüştür. Aynı sonuçlara 1953 yılında Glass ve Kistler'in çalışmalarında da ulaşılmıştır.

Araştırma sonuçları

 1960 yılında Beckman tarafından yapılan aile içi çalışmalarda, düz parmaklılık (S) ile otostopçu parmağı (H) genetik analize tabi tutulmuştur. Beckman'dan önceki araştırmacılar bu parmak durumunun basit Mendel Genetiği'ne tabi olduğunu ve düz parmaklılığın, otostopçu parmağına baskın olduğunu iddia etseler de, Beckman'ın araştırmasında ikisi de otostopçu parmağına sahip olan bireylerin yavrularının %43 olasılıkla düz parmaklıdır. Ancak basit Mendel genetiğine göre çekinik karakterlerin yavrusu baskın karakterde doğamaz. Dolayısıyla otostopçu parmağı, türümüz içerisinde basit Mendel genetiğine uymaz; birden fazla gen ve aynı zamanda çevresel unsurlardan, epigenetikten etkilenir.