Okyanus Akıntıları, Farklı İklim Değişimi Modelleri Arasındaki Bazı Tutarsızlıkların Nedeni Olabilir!

Son teknolojiyle geliştirilen 30 farklı IPCC iklim modeli, Kuzey Yarımküre ve özellikle de Avrupa için önemli ölçüde farklı iklimler öngörmektedir. Bu modellerin tepki aralığına yönelik olarak yapılan bir analiz, farklılıkların yalnızca (normalde varsayıldığı gibi) atmosferik değişikliklerle değil, çoğunlukla tekil bir modelin Kuzey Atlantik okyanus akıntılarındaki değişikliklerin simülasyona nasıl dahil edildiğine bağlı olduğunu ortaya koymaktadır. İtalya Ulusal Araştırma Konseyi, Atmosfer Bilimleri ve İklim Enstitüsü ve meslektaşları tarafından hazırlanan çalışma, bugün Nature Communications'da yayınlandı ve Kopenhag Üniversitesi tarafından koordine edilen Avrupa bilim işbirliği TiPES'in bir parçası.

Tüm iklim modelleri, detaylar konusunda bazı farklılık gösterir. Atmosferik basınç, bulut örtüsü, sıcaklık gradyanları, deniz yüzeyi sıcaklıkları ve daha pek çok değişken gibi değişkenler, her model için biraz farklı etkileşime girecek şekilde ayarlanmıştır. Bu, birçok modelin tahminlerinin de değiştiği anlamına gelir.

Uluslararası modelleme merkezleri, daha sonra IPCC tarafından değerlendirilen ve dengeli bir raporda özetlenen bir dizi koordineli iklim modeli simülasyonu yürütür. Ancak doğal olarak, birçok farklı model ayarını yansıtan bir belirsizlik devam ediyor. Dr. Katinka Bellomo, bunu şöyle açıklıyor:

Bu modeller arasındaki farkları anlamak istiyoruz. Neden bir model toplam küresel sıcaklık değişimini iki derece öngörürken, bir diğeri dört derecelik bir genel sıcaklık değişikliği öngörüyor? Amacımız bu modeller arası belirsizliği daraltmaktır. Ayrıca bu modellerde bölgesel iklim değişikliği açısından farklılıkları anlamak istiyoruz.

2 Farklı İklim Senaryosu

Bellomo ve meslektaşları, otuz farklı iklim modelinden simülasyonları analiz ettiler ve modeller arasında kritik bir fark buldular: Kuzey Atlantik'te yüzey suyunu derin bir okyanus akıntısına çeviren ve tropiklerden Kuzey Yarımküre'ye ısı dağılımında çok önemli bir rol oynayan büyük bir okyanus akıntıları sistemi olan Atlantik Meridyen Devrilme Dolaşımı'ndaki (AMOC) alçalma oranı konusunda modeller arasında anlaşmazlık vardı. Bellomo şöyle diyor:

Bu farkın gelecekteki iklim tahminlerine nasıl yansıdığını görmek için, AMOC düşüşünün daha küçük olduğu ilk on modeli (toplam otuz model arasından) bir araya getirdik. Sonra bu grubu, en büyük düşüşe sahip 10 modelin ortalamasıyla kıyasladık.

Analiz, iki farklı iklim senaryosu türünü ortaya çıkardı. AMOC düşüşünün büyük olduğu modellerde, Avrupa sadece biraz ısınıyordu, ancak Avrupa'daki rüzgar düzenleri ve tropiklerdeki yağış düzenleri önemli ölçüde değişiyordu. Bununla birlikte, AMOC düşüşünün daha küçük olduğu modellerde, Kuzey yarımküre önemli ölçüde ısınıyordu ve iyi bilinen bir ıslak bölgeler-ıslanma, kuru-kurutma modeli ortaya çıkıyordu.

Daha İyi Modellere Doğru...

Bu, gelecekteki iklim tahminlerindeki belirsizliklerin, büyük ölçüde, iklim modellerinin Kuzey Atlantik'teki devrilme sirkülasyonundaki değişiklikleri nasıl öngördüğüne bağlı olabileceği anlamına geliyor. Bu sonuç önemli, çünkü bu, belirsizliğin ana nedeninin atmosferin parametreleştirilmesinin neden olduğundan şüphelenilen, Kuzey Atlantik üzerindeki iklim değişikliğini kontrol eden mekanizmalara ilişkin önceki anlayışa meydan okuyor. Bellomo, şöyle diyor:

Bu önemli, çünkü AMOC'yi iklim tahminindeki en büyük belirsizlik kaynaklarından biri olarak gösteriyor.

Bu araştırma beni heyecanlandırıyor. Çünkü buna ek olarak yapılabilecek çok şey var. Okyanus sirkülasyon tepkisinde modeller arası farklılıklara yol açan süreçleri, okyanus sirkülasyonu tepkisi ile yağış değişimi arasındaki bağlantıyı araştırmamız ve bunu, iklim değişikliğinin yakın gelecekteki tahminleriyle de karşılaştırmamız gerekiyor.