Maske Gibi Önlemler Konusundaki Kurumsal Kararsızlıklar, COVID-19 Mücadelesinde Kafa Karışıklıklarına ve Tehlikeli İhmallere Neden Oldu!

Pandemi gibi hızlı gelişen bir durumda farklı ülke ve kuruluşlarda cerrahi maske ve solunum cihazlarının kullanımına ilişkin kılavuzlardaki farklılıklar, sağlık çalışanları arasında kafa karışıklığına ve endişeye yol açabileceği gibi, alınan önlemlerin SARS-CoV-2'nin bulaşmasını önleme yeteneğine yönelik güven eksikliğine de yol açabilir.

Imperial College London'dan Dr Gabriel Birgand ve meslektaşları, 1 Ocak - 31 Aralık 2020 tarihleri ​​arasında Birleşik Krallık, Fransa, Almanya ve ABD'deki önde gelen kuruluşlar ve ajanslar tarafından yayınlanan enfeksiyon önleme ve kontrol kılavuzlarını analiz etti ve bunlar arasındaki farkları kaydedip, bu farklılığın nedenlerini araştırdı.

Dünya Sağlık Örgütü (WHO) ve Avrupa Hastalık Önleme ve Kontrol Merkezi (ECDC) olmak üzere iki uluslararası kuruluştan gelen kılavuzlar da dahil edildi. Resmi web sitelerinin aylık kontrolleri sonucunda, 59'u hastanelerde solunum yolu hastalıklarına karşı önlem almaya ("solunum koruması"na) yönelik olan, 114 farklı kılavuz analize dahil edildi.

Ekip daha sonra 59 kılavuzun her biri için aşağıdaki verileri çıkardı: kuruluşun adı; yayın tarihi; önerilen solunum yolu hastalığından korunma türü; kullanım endikasyonu ve aerosol üreten prosedürlerin (AGP) listeleri.

Buna göre, iki tür solunum koruması önerildiği görüldü:

• cerrahi yüz maskeleri (SM) ve
• solunum cihazları (N95/99, FFP2/3).

Cerrahi yüz maskelerinin kullanım endikasyonları ise üç kategoriye ayrılıyordu:

• Yalnızca şüpheli veya doğrulanmış vakalarla temas;
• Hedeflenen sürekli kullanım (COVID-19 olmayan hastaların bulunduğu alanlar da dahil olmak üzere klinik alanlarda tüm vardiyaları boyunca tüm sağlık profesyonelleri tarafından giyilen SM);
• Evrensel yüz maskeleme (tüm sağlık profesyonelleri tarafından hastaneye girerken giyilen cerrahi yüz maskeleri).

Solunum cihazı kullanımı için üç endikasyon şunlardı:

• Şüpheli veya teyit edilmiş vakalarla temas;
• Yüksek riskli alanlarda hedeflenen sürekli kullanım;
• Sadece aerosol üreten prosedürler sırasında.

Dört ülkenin tamamındaki ilk kılavuzlar, solunum cihazlarının sağlık uzmanları tarafından şüpheli veya doğrulanmış COVID-19 vakalarıyla doğrudan temas halinde kullanılmasını tavsiye ediyordu.

Şubat 2020'nin başlarında, ECDC ve WHO, ana bulaşma modunun damlacıklar yoluyla olduğunu ve hava yoluyla bulaşma riskinin çoğunlukla aerosol üreten prosedürler sırasında mevcut olduğunu vurguladı. 10 Şubat'ta ECDC, solunum cihazlarının bulunmadığı durumlarda COVID-19 hastalarına bakarken cerrahi yüz maskenin giyilebileceğini kabul etti. Ancak yine de AGP için solunum maskeleri takılması gerektiğini söyledi. Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezleri (CDC), bu kılavuzu bir ay sonra ABD'de yeniden yayınladı. Ancak Almanya, tüm şüpheli ve teyit edilmiş virüs vakalarına bakarken solunum cihazlarının kullanılmasını önermeye devam etti.

Şubat ayının sonlarında, DSÖ, şüpheli veya doğrulanmış virüs vakaları olan tüm hastalara bakarken cerrahi yüz maskenin takılmasını öneren ilk kurum oldu ve solunum cihazı kullanımını aerosol üreten prosedürler ile sınırladı. Fransa hızla bu stratejiyi izledi.

Bu, dört ülkenin solunum cihazı kullanımı için farklı stratejileri olduğu anlamına geliyordu. Almanya bunları tüm COVID-19 vakalarında ve şüpheli vakalarda kullanırken, Fransa bunları yalnızca aerosol üreten prosedürlerde kullanıyordu. ABD, solunum cihazlarının bulunmadığı ve Birleşik Krallık'ın COVID-19 hastaları için yoğun bakım koğuşları gibi yüksek riskli birimlerde solunum cihazları kullanan ünite tabanlı bir stratejisi olduğunda cerrahi maskeler kullanarak esnek bir yaklaşım izliyordu.

Almanya, 22 Mart'ta evrensel yüz maskelemeyi başlatan ilk ülke oldu, onu 13 Nisan'da ABD ve 6 Mayıs'ta Fransa izledi. İngiltere, bu önlemi uygulamak için 20 Ağustos'a kadar bekledi. Yazarlar, cerrahi yüz maskesi kıtlığının ve COVID-19'un asemptomatik bulaşmasını çevreleyen belirsizliğin Almanya örneğini takip etmedeki bazı gecikmeleri açıklayabileceğini söylüyorlar.

Aerosol üreten prosedürün ne olduğunun tanımı; ülkeler, kuruluşlar ve zaman içinde farklılık göstermiştir. Toplamda 13 farklı kılavuz, aerosol üreten prosedürlerin ne olduğunu tanımladı ama bunlar içerisinde 3 ila 14 arasında değişen prosedür listesi bulunuyordu (yani tutarsızdı). Entübasyon/ekstübasyon ve bronkoskopi en sık görülenlerdi. Yazarlar, hem hangi prosedürlerin "aerosol üreten prosedür" oldunu hem de bireysel prosedürlerin risk düzeyini açıkça tanımlamak için daha fazla araştırmaya ihtiyaç olduğunu söylüyorlar.

Ekipman kıtlığının ve virüsle ilgili bilimsel bilgi eksikliğinin kılavuzlardaki değişikliklere katkıda bulunmuş olabileceği sonucuna da varıyorlar. Dr. Birgand şunları ekliyor:

Komşu ülkeler arasındaki solunum koruma kılavuzlarındaki tutarsızlıklar, optimal önlemler konusunda kafa karışıklığına neden oldu. Bu gibi durumlarda ulusal ve uluslararası kuruluşlar arasındaki güçlü işbirlikleri kritik önem taşıyor.